CAMPUS TURNHOUT 2010-2011

Jingle bells

2011-12-28T10:44:00.004+01:00

Het is geen lachertje als nieuw departements- hoofd aan de slag te gaan op campus Turnhout. Zeker niet bij de meisjes en de jongens van 'bewegingsrecreatie' of 'outdoor'. Voor je er erg in hebt, hebben ze je zo op de stang gejaagd dat je vijftien meter hoog aan een touw tegen een kale muur bengelt, in de grijze Turnhoutse winterlucht, steevast vol kraaien en ander zwart gebroed. En dat in hemdsmouwen.
De kerstman op de dakrand knipoogt en grijnst en je weet niet goed hoe hij dit precies bedoelt. Maar alles is gecheckt en safe en terwijl je het touw viert, vier je een soort blijde intrede, al treed je eigenlijk af. Je voelt je steeds lichter worden en je belandt uiteindelijk, verlicht, vertederd en bevrijd, op een begane, vriendelijke grond. Je hebt een geslaagde entree gemaakt.

Meer beelden van het dolgedraaide 'kerstevent' op campus Turnhout vind je in ons album.

Stad Turnhout - Turnhoutse studentengids

2011-12-07T15:14:00.000+01:00

Stad Turnhout - Turnhoutse studentengids

Sprookjeswereld

2011-06-24T09:40:00.012+02:00

Het eerste jaar op de nieuwe hogeschoolcampus in Turnhout zit er bijna op. En het is voorbijgevlogen. Het nieuwe gebouw heeft het schitterend gedaan. Niet dat het allemaal volmaakt was, dat nu ook weer niet. Er doken hier en daar nog wat kwaaltjes op. Kinderziektes, zoals ze dat noemen. Dat schijnt normaal te zijn bij een Groot Werk. Lichte koorts, kortademigheid, bof, kinkhoest, windpokken en occasioneel bedplassen. U kent dat wel. De verplegers van het water, de stroom en de lucht zijn nog regelmatig langs mogen komen met hun koffertjes. Op een dag kwam er zelfs een soort chirurg aan te pas voor een kijkoperatie. Meestal was het euvel zo hersteld, maar af en toe bleek het geval toch enigszins chronisch of tenminste: moeilijk verklaarbaar bij de huidige stand van zaken en kennis van de wetenschap in het algemeen. Zoals dat hoge zingen in de luchtpijpen en dat ene hardnekkige lek. Doorgaans ligt de oorzaak dan Elders. Bij een hogere macht. Of een saboteur. Zo gaat dat nu eenmaal. Sommige dingen zijn ongrijpbaar. Een kniesoor die daarover valt.
Zand erover. We delibereren de kleine ongemakken, waarvan geen sprake meer, en geven grote onderscheiding voor de schitterende prestatie van het Grote Geheel. Het is een voorrecht hier te mogen werken, studeren en leven. Het ziet er fantastisch uit en zo voelt het ook. Gisteren presenteerden de onderwijzers en leraars in spe hun eindwerken. Niet dat we het allemaal even goed begrepen, maar het was pedagogisch meer dan oké en het zag er allemaal patent uit. Je zou direct je lagereschooltijd willen overdoen om te leren rekenen en schrijven bij deze kindvriendelijke, enthousiaste jongens en meisjes. Geen grijze stofjassen meer, geen lineaaltikken op je vingers en snerpende krijtsporen op je ziel, maar phantasy en avontuur in een kleurrijke sprookjeswereld. Leve het onderwijs.

De foto's bewijzen het.

Vrijwillig bloeden

2011-04-04T10:05:00.008+02:00

De nieuwe campus van de K.H.Kempen in Turnhout is in de volksmond al omgedoopt tot campus Blairon. Naar de straatnaam en de naam van de aanpalende campus, de voormalige Blaironkazerne waar menig malloot, deze jongen incluis, in lang vervlogen tijden in groene bussen naar toe werd vervoerd, om een battledress en een servicepak aangemeten te krijgen. Pfftt. Ik herinner me de precieze benamingen niet meer, maar het ene was om in te werken en desnoods, en gelukkig, in te sterven voor het vaderland en in het andere mocht je reizen en in het openbaar verschijnen.
Het zat allemaal schots en scheef en het paste van geen kanten, maar het was dan ook voor echte mannen gemaakt.
Ja, wij zijn nog van de generatie die het volk onvrijwillig behoed heeft voor binnenstormende hordes uit het Oosten en daarvoor een ijzeren gordijn bewaakte. Ik weet het: u gelooft uw oren niet, maar het is echt waar. Het gordijn is uiteindelijk vanzelf gevallen en de overstekende wilden bleken ongewapend en ongevaarlijk, maar dat is een ander verhaal.
De jongelui, hier op de nieuwe campus, hebben nog nooit een marsbevel gekregen en dienen zich niet meer aan te melden voor de dienst aan vorst, vaderland en moederkoek, maar dat betekent niet dat ze geen idealen meer hebben meneer, wel integendeel. Op vrijdag 1 april verzamelden zij eerst voor een fairtradeontbijt (allemaal eerlijke koloniale voedingswaren), waarna zij spontaan en geheel vrijwillig hun bloed gingen geven voor een of ander hoger doel. Ze stonden daarbij in lange rijen aan te schuiven om zich te laten doorboren. Wie durft te beweren dat de jeugd van tegenwoordig geen idealen meer heeft, en geen guts, is gewoon een loser.
De bewijzen van spontaan modern engagement en zelfopoffering vindt u in ons album.

Alors on dance

2011-01-19T13:25:00.008+01:00

De nieuwe campus bruist. Er wordt niet alleen gewerkt en gestudeerd, verre van. Als je deze foto's mag geloven, wordt er vooral geacteerd en gedanst. Alsof het leven op deze planeet ervan afhangt. Alsook het leven op alle andere planeten. Sommigen dansen in zichzelf, om hun eigen as. Zij tobben over de dansvloer. Anderen dansen in hogere kringen. Sommigen botsten op hun eigen muren, sommigen houden schijnbaar moeiteloos het contact, blijven in de pas. Dansen vereenzelvigt, dansen verenigt. Dansers zijn niet en net wel van deze wereld.

Kiekjes

2010-12-22T09:50:00.011+01:00

Met de publicatie van het knappe en hartverwarmende kijk- en leesboek Man meet lucht en de presentatie daarvan op de plechtige opening van de nieuwbouw, hebben we deze blog over de bouw van de nieuwe campus in Turnhout officieel afgesloten. En hoewel er nog geregeld werklieden van allerlei aannemers passeren om ergens aan te prutsen of op te kloppen, gaan we geen werfberichten de wereld meer in sturen. Gedane zaken nemen geen keer. Alea iacta est. Of dacht u misschien dat we hier in Turnhout geen Latijn kennen.

Inmiddels bruist de campus echter van het leven en zien we dag in, dag uit hoe een nieuwe kleurrijke gemeenschap geboren wordt. Zomaar. Vanzelf. Spontaan. Je weet niet waar je eerst moet kijken. Het lijkt wel permanent kerstmis. Witte kerstmis. Permafrost. Of zoiets.

Daarom hebben we, tegen beter weten in en omdat we niet anders kunnen dan hierover te getuigen, besloten ons album te blijven vullen met kiekjes. Blijven kijken dus.

Zuster Domotica

2010-11-09T15:45:00.010+01:00

Het is tijd om de blogboeken te sluiten. De campus staat er, zoveel is zeker. Zelfs Johnny, de stroomman, is vertrokken. Hij is het langst gebleven want wat is een mens zonder stroom? Een holbewoner, inderdaad. Wat valt er dus nog te zeggen over de nieuwe campus?

We zouden kunnen beginnen over de zachte dictatuur van Zuster Domotica, de nieuwe huismeesteres, die alle knoppen van de campus bedient. Ook die van de verwarming helaas. De zuster is streng in haar beoordeling van de temperatuur. Soms hebben we het een beetje te warm, soms een beetje te koud. Zij maalt daar niet om. We moeten daar maar tegen kunnen, vindt ze. Iedereen gelijk voor de wet. Ze vindt dat een vorm van immanente gerechtigheid.

We zouden ook kunnen beginnen te zagen over de eerste, nog verse sporen van spontaan verval en vermetele beschadiging, over het zurige melkgebit van de tijd dat kleine, venijnige hapjes uit onze koek neemt. Of over de digitale storm die hier door de gangen blaast en de klopgeesten die zich onder het plafond en achter ondoordringbare voorwendselen verschuilen, maar ach en (voor de Hollanders) jeetje. We eindigen liever in schoonheid en flikkeren deze handel op de digitale vuilnisbelt, waar hij thuishoort en waar we ooit allemaal zullen eindigen, in een diepe, diepe databank. Zucht.

Maar niet getreurd, het blogboek 'Man meet lucht' ligt hier vers van de pers, in de pampers. 136 bladzijden op 34 getatoeëerde vellen, in een tamelijk stijve kaft genaaid en als u dat ouderwets vindt, dan heeft u het gelijk, maar de wat verschrompelde kleuter in ons kraait van pret.

De flaptekst leest u hier:

Bestaat de oude korporaal-chef die in de kelders met een bak Goldor over de vloer sleept, echt? Is een kraanman een opperwezen? En communiceert men op de werf met een stappieklappie? In de blog over de bouw van de nieuwe Turnhoutse campus van de K.H.Kempen gingen realiteit en fictie, vakjargon en poëzie, grap en ernst, wijsheid en waanzin door de betonmixer. Het resultaat was telkens een klein, intens gefotografeerd en beschreven stilleven van een bedrijvigheid die in dit land alomtegenwoordig is, maar die doorgaans niemand echt opmerkt.

Foto's van de officiële opening van Campus Turnhout op vrijdag 26 november 2010: vanaf maandag in ons album.

Noelle

2010-10-01T15:18:00.013+02:00

Nu Noelle is gearriveerd op de nieuwe campus, kunnen we met een gerust gemoed de blogboeken sluiten. Noelle is een blanke vrouw, welgevormd, blondgelokt, blauwe ogen, gemiddeld van lengte, voorzien van een fraai stel benen en een ruime schoot. Bevallen is namelijk haar beroep.
Noelle bevalt op commando. Volgens elk denkbaar scenario. Vanuit elke mogelijke ligging en maanstand en van elke denkbare baby, bruin of bleek, roze of blauw. Noelle is ook verkrijgbaar in een andere huidskleur. Als Noelle een callgirl was geweest - iedereen komt, als je Noelle roept - dan verkeerde ze beslist in de hoogste kringen, want zij is allesbehalve goedkoop.
De mevrouw die met Noelle is meegekomen, kan er niet mee lachen dat we 'Ha Cruella' roepen als we de virtuele verloskamer binnenkomen voor een kiekje en een piepje want hier is echt wel sprake van flagrante inkijk. Noelle ligt helemaal open, de borsten ontbloot, de benen gespreid, het deksel van de schoot. Je kijkt gewoon bij haar binnen, tegen de stuurstang in haar buik. Ook Fotograaf F. weet het even niet meer. Hij denkt dat hij in de verkeerde film zit en zwaait hulpeloos met zijn camera. This is serious business.
De vroedkundedocenten zitten gespannen rond de console op de schoot van de instructrice. Ze proberen zoveel mogelijk te onthouden van de gebruiksaanwijzingen die ze prijsgeeft. De dame met de uiterst gevoelige touchpad ratelt maar door over het programmeren en simuleren van courante en minder courante bevallingen, interventies en correcties, over moederkoek, navelstreng en bloed, vreugde en paniek, het natte, kapotgewrongen washandje in de hand van de bleke papa.
En dat heet dan een bevallingsrobot ha. Dit is pure magie. Ze hebben ooit drie Noelles aan Afghanistan geleverd, lezen we op het web, maar die hebben ze nooit aan de praat gekregen wegens 'technische problemen'. Gesaboteerd door de Taliban zeker.
Ach, robots. We gaan ze niet uitsluiten. Het zijn ook mensen he. Als je dankzij een vluchtsimulator kunt leren hoe je een op hol geslagen jumbojet aan de grond krijgt, dan kun je ook een dwarsligger naar de uitgang leiden met de hulp van Noelle. Oké, nu kunt u zeggen dat zo'n domme jumbojet geen vrouw van vlees en bloed is en misschien heeft u daar wel een punt of een aflaat, maar als die neonaat van Noelle is gecrasht, dan veeg je hem schoon, stop je hem terug en begin je van vooraf aan. Same player shoots again. Tot je het kunt. Punt.
Noelle heeft daar geen problemen mee. Het is helemaal haar ding.
Zelf beginnen we er niet meer aan. Noch aan het vliegen met een jumbojet, noch aan het baren. Hightech of niet. We hebben geen verstand van automaten tout court. Toen we met onze nieuwe betaalkaart naar de nieuwe snackautomaat gingen voor een chocoladewafel, kwam er na 35 vruchteloze betaalpogingen en beginnende dementie wegens de tegenstrijdige boodschappen op de diverse displays en stickers, een Twix uit. Een Twix, godbetert.

Zeppelin

2010-09-23T13:34:00.018+02:00

De tijd van de verwondering is voorbij. De nieuwe campus is in gebruik genomen. Dat ging vanzelf. Zonder poeha of poespas. Een rondleiding, een woordje uitleg, een foto en daar hingen ze: de studenten. Op de vrolijk gekleurde poefjes in de agora, aan de tafels van het studentenrestaurant. Braaf in de rij voor frieten met stoverij of belegde broodjes. Kip curry en tonijnsalaa. Alsof ze er altijd waren geweest. Geen oh's en ah's. Geen spatje dankbaarheid. Zo kennen we ze weer. Vanzelfsprekend aanwezig. Helemaal in het heden.
Waar kwamen ze eigenlijk vandaan? Van om de hoek ongetwijfeld, maar ook van heinde en ver. En misschien wel uit het niets, ergens uit de heide, want niemand zag ze komen en bezit nemen van de ruimte. De gazet berichtte dat het met de voorspelde en alom gevreesde verkeersdrukte en dito parkeerproblemen nogal meeviel. En dat ondanks de substantiële aanwas van de Turnhoutse studentenpopulatie. (Dit, tussen haakjes, dankzij de "aantrekkingskracht van de nieuwe campus". Alsof dit fijnzinnig bekabelde bouwwerk een supermagneet is, een zwart gat. Komaan jong.)
Eerlijk gezegd, wij hebben er helemaal niets van gemerkt. Alsof er geen studenten waren. Alsof ze met duizend en meer waren opgelost. Alle rampscenario's mochten meteen worden opgeborgen. Ze vonden hun weg en ze voelden zich pardoes thuis.

Het lijkt wel alsof deze campus hiervoor is gemaakt. Voor studenten.

Terwijl het jonge volkje de eerste stift- en kauwgomsporen trekt om het vluchtige, maar onvergetelijke studentenbestaan te markeren, lopen er ook nog werklieden rond. Vooral de rode mannetjes van de stroom. Het is immers niet zo dat alles al af is en dat alles al perfect functioneert. Maar ons hoort u niet klagen. Wij kunnen wel tegen een stootje.
Kijk, ze zijn zelfs al plantjes in de perken aan het neerpoten. Randversiering. "Ik nie weet, kij vraag ploegbaas", zegt de tuinman bij wie we naar de plantennamen informeren, want zo zijn we: we willen alles weten om het daarna prompt weer te vergeten.
Er liggen ook al enkele peuken tussen het pas geplante groen want de achterkant van het gebouw is meteen een gedoogzone voor de vrolijk verder paffende medemens. Een peukenpaleisje. Zo zoekt alles en iedereen hier zijn weg. Ook het schijfje tomaat dat uit een smoske is gesprongen - als een krijgsgevangene uit een Duitse zeppelin - en als bij wonder heelhuids op de grond is beland. Het heeft amper twee keer naar links en rechts gekeken of het wordt al platgetrapt door een verstrooide student. Een tragisch einde.
Vijf minuten later is het tomatenspoor al weg. En dat bewijst dan weer de stelling van diensthoofd E.: "Onze poetsploeg maakt niet schoon, ze houdt het schoon."

Vaart wel en levet scone.

Wie de plantennamen wil kennen, kijkt best naar de foto's en zoekt het op.

Correcties

2010-09-16T00:49:00.004+02:00

Enkele dagen voor de blijde intrede van de studenten heerst er op de (werf van) de nieuwe campus een soort gedempte drukte. Er wordt ingeschreven, ingericht, verhuisd, bemeubeld, afgewerkt en gecorrigeerd. En dat allemaal tegelijk en door elkaar. Het is een race tegen de tijd en het gaat vooruit, al beweren zwartkijkers en kwaadsprekers dat het eerder achteruitgaat. Maar kijk, wij zitten hier toch maar lekker aan een nieuw bureau op een fraaie draaistoel en we hebben een zwarte telefoon met zoveel intelligente menu's dat je spontaan naar een ouderwetse draaischijf verlangt. Krrrrr. De rillingen lopen over je rug als je eraan terugdenkt. Zo'n krolse telefoon met een krulstaart.
De correctoren zijn overal. Ze werken lijstjes af en plakken stukjes gele tape op de mankementen. Ze brommen en schudden afkeurend het hoofd. Soms slaken zij een zucht. Of slaan de vlakke hand tegen het voorhoofd. Hoe is het in godsnaam mogelijk? Dedju toch. Godverdomde amateurs. Zie dat hier, die heeft met een soeplepel geverfd zeker?
"Tja, ze hebben in het putje van winter moeten plamuren hé", zegt de corrector die een natte strook aanwijst. "En dat doe je niet." En in één adem voegt hij eraan toe dat hij nog 'jonkman' is, maar dat er hoop voor hem is want 'ge ziet tegenwoordig een hoop gasten met vrouwkes die een pak jonger zijn, wel vijftien jaar." Zo dat weten we dan ook weer. Dank u wel daarvoor.
Er duikt ook een hele lange en een hele brede schilder op. Hij heeft een droeve oogopslag en een Hollandse tongval. Plechtig stapt hij met een diepe pot verf door de bibliotheek. Als een reus op lemen voeten, beducht om iets te stuk te trappen. Een tafel of zo'n leuk geel stoeltje met pootjes als lucifers.
"Pardon", zegt hij in zijn beste Vlaams. "Zou ik een stylo kunnen lenen?"
"Natuurlijk. Gaat u een gedicht schrijven?"
"Inderdaad, zegt hij. "Hoe raadt u het? Ik heb een schildersoog, ziet u. Ik zie alles. Elke druppel, elke barstje. Soms wordt me dat te veel. Dan breekt mijn hart. En dan schrijf ik een haiku."
"Zoals?"
Door dit schildersoog.
Afbladderende dagen.
Gestolde tranen.
En weg is hij. Eenzaam corrigerend. Een ladder heeft hij niet nodig. Hij past amper in de lift.

Ach, de wereld is niet volmaakt en de mens al helemaal niet en haast en spoed is zelden goed, maar het blijft een mooie campus natuurlijk. En ei zo na klaar voor gebruik.
Natuurlijk zien we op onze fotoronde links of rechts wel een paar scheurtjes, een scheve reling of een rammelend plafond, maar het is toch vooral genieten in een wondere wereld van comfort en vrijgevigheid. In de bib staan wonderbaarlijke wegkruipzetels op wieltjes en uit de automaten haal je verrukkelijke, ecologisch voortreffelijke en economisch doodeerlijke dranken als sterke koffie, chococino en choco deluxe voor de luttele som van 30 cent. Zeg nu zelf. Daar kun je doorgaans niet eens voor plassen. In vele leslokalen hangen superslimme schoolborden als omgekeerde operatietafels aan de muur en de cursusdienst is een trendy bookshop waar je ook souvenirs kunt kopen.
In de nieuwe keuken kleurt prinses Linda prachtig bij het magenta van de restaurantstoeltjes. Linda is blij met haar glimmende stalen keuken, maar zij blikt bezorgd naar de verse zandsporen op de pas geboende tegels. "Morgen hebben we onze eerste grote test", zegt ze. "Dan moeten we 1200 broodjes voor de nieuwe studenten smeren en dan moet het hier kraaknet zijn hé. Nee hoor, geen probleem. We hebben wel wat weinig werkbladen voor zoveel broodjes, maar met zes man om te smeren, lukt het wel."
In de agora staat Chris te wankelen op een trapladdertje. Boven op een tafeltje. Zij riskeert lijf en leden om een symbolische open poort met verse zonnebloemen te versieren. "Pftt", lacht ze schamper. "Iets van niks. Waar ik vandaan kom, kon je op elk moment van de dag het plafond op je kop krijgen."
Als dat geen vooruitgang is, dan weten wij het ook niet meer.

Meer foto's in ons album.

Goldor

2010-08-30T13:55:00.023+02:00

De laatste informatiedag speelt zich af op de nieuwe campus. Het is voor het eerst dat Marleen, kersverse conciërge, vreemd volk over de vloer krijgt. Desgevraagd poseert zij gewillig aan haar voordeur met de gedistingeerde bravoure en de getemperde trots van een kasteelvrouw. Zij oogt vriendelijk maar onverschrokken. Ze is van de duivel niet bang, ons Marleen. En al helemaal niet van de bleke en beverige korporaal-chef die in de voormalige kazerne is achtergebleven en nu als een compleet geschift anachronisme in de kelders van de pas gebouwde campus rondspookt. De brave man was aan de drank en soms kun je hem met een houten bak Goldor of Romy Pils over de vloer horen slepen of ruik je een vleugje van zijn Groene Michel zonder filter. Dat hij maar uitkijkt. Volgens de ploegbaas van Welec, die hier de laatste technische klussen klaart, is het brandalarm zo scherp afgesteld dat alleen al het verlangen naar een peuk de sirenes in gang kan zetten. Waarop alle gangdeuren spontaan hun deurvleugels sluiten. Zelf gezien.
Nee, dat varkentje kan Marleen wel wassen. Dat zie je zo. Ze heeft de alerte oogopslag van een Grieks orakel en haar priemende blik pikt er moeiteloos de snoodaards uit die hun voeten niet vegen. Daarvoor hebben wij geen verborgen camera's, geheime sensoren of urenlange folteringen nodig. Een wolkje Marleen volstaat.
Zij gaat met haar man in een huisje wonen dat via een poortje in de tuinmuur aan de campus grenst. U moet niet denken dat ze met een grote kletterende sleutelbos door de gangen dwaalt. Ze heeft een loper en verder gebeurt alles op de campus automatisch. Of toch ongeveer. Het licht aan en uit, de verwarming aan en af, de deuren open en dicht: het is allemaal een fluitje van een cent. In feite is de campus een soort gigantische jukebox die aan het huis en de tuin van Marleen vasthangt. Als zij op C3 drukt, krijgt u U2 in de klas. Of wat u ook graag hoort.
U kunt daar eens om lachen, maar het stemt tot nadenken.
Gelukkig spotten we op de infodag geen taterende robotten of informatie spuwende automaten. Alleen maar enthousiaste docenten, doorleefde verhalen, bezielde argumenten. Al zien we ze bij de zevende keer fronsen en denken dat een PowerPoint toch gemakkelijk zou zijn. Het zijn ook maar mensen.

Meer Marleen en co in ons album?

Klinkers

2010-08-16T15:45:00.019+02:00

Nadat we op onze talloze omzwervingen in verre buitenlanden verschrikkelijke bosbranden, zonnesteken, zandmosselen, kwallenbeten, muggenplagen, Franse obers en alle andere kwalen van de toeristische Apocalyps getrotseerd hebben, is het goed thuis te komen op de nieuwe campus te Turnhout, nog steeds een beetje werf, maar dan zonder werfleider Koen. Die heeft inmiddels elders zijn tent (een Quechua, of wa?) opgeslagen. Aangeslagen getuigen berichten dat hij met pijn in het hart vertrokken is. Zoals Lucky Luke op zijn Jolly Jumper. Hij heeft niet omgekeken. Wij hebben vergeefs naar een briefje gezocht en in stilte een traan weggepinkt.
In de schone stad Turnhout woedde de voorbije dagen een kale kermis, een markt vol introverte kramen, flapperend tentzeil in bittere regenvlagen, eenzaam rondmalende paardenmolens en gedachteloos wegdobberende eendjes. Vandaag, op de laatste kermisdag, is de hemel opgeklaard, maar we voelen ons nog steeds enigszins beteuterd. De deur van de lege werfkeet staat open en de poster van Ecogirl op de binnenkant van de deur probeert ons, verkreukeld en verlept, te verleiden, maar wij sorteren al (links bij links en rechts bij rechts), dank u wel.
Maar soit, life goes on en het geluk ligt een kraslot verder.
Buiten op de parking zijn er twee razendsnelle klinkerleggers aan het werk. Als ze aan dit tempo doorgaan, ligt straks de halve stad vol klinkers en is Turnhout een klankbord. Aatjes voor de plotse vondst, ootjes voor de verbazing, eetjes voor de afkeer, ietjes voor de schrik die om het hart slaat en uutjes, ja, ook dat nog. En waar ze botsen doet het pijn: ai en au of wat? Oe zo? Wat zouden we zijn zonder klinkers eu? Losers dus.
Amai. We zien een heleboel nieuwe dingen en ook nog een formidabel pak werk. Als dat maar goed komt. Er liggen nog plafonds open, onkruid woekert vrolijk in de perken en elk stuk meubilair komt van Mars. Maar bon, laten we ons beperken tot een opsomming van het nieuwe en het werk overlaten aan hen die daar verstand van hebben.
We spotten buiten nog een fietsenstalling (bijna klaar), vier ronde sorteerpotten die op hutten lijken, een lang klinkerpad van de conciërgewoning naar de campus (dat klinkt als klong, klong, ja, ja, ik kom er al aan hoor) en drie nog liggende lantaarnpalen. En binnen plots een kleine grijze keuken, een kopieertoestel, een piano onder een hoes, blauwe lockers, een paar onthutsend naakte oefenpoppen in een ziekenhuisbed. Maar de klapstukken zijn toch de compactrekken van Nordplan in een of andere kelder. Fotograaf F., in een andere hoedanigheid ook een begenadigd archivaris, fluit bewonderend. Schoon gerief. Draai eens aan het wieleke (akke akke tuut, tuut, tuut) en de rekjes zullen opgaan. Als de trage maar eeuwige blaasbalg die de vlam in de kennis jaagt.
Gewéldig. Ja toch?

Als u hier draait, gaat ons fotoarchief voor u open.

Oranje prik

2010-07-07T16:27:00.014+02:00

Voor de nieuwe campus in Turnhout hangen de vlaggen van de K.H.Kempen en de bouwfirma's Vanhout en Van Roey windstil. Geen uitbundig gewapper. Hoogstens opgewonden kreten en gefluister. Dat past beter bij de gelegenheid.
Een mengeling van ongeloof, verbijstering en groeiende gelukzaligheid bij het aanschouwen van een klein mirakel. Iets tussen "zeg dat het niet waar is" en "wow, knijp eens in mijn arm, het is niet te geloven, het is klaar." Halleluja hopsakee. Hulde aan de bouwers.
Het consortium heeft 13.000 vierkante meter hoogtechnologische hogeschool afgeleverd in minder dan 18 maanden tijd. Ondanks krappe termijnen, koudefronten, hittegolven, en enig doordeweeks gemiezer en gezeik. Er zijn geen ongelukken gebeurd en niemand is zwaar gewond geraakt. Hoogstens wat schrammen en builen en vlagen van weemoed die niemand verklaart.
Anderhalf jaar geleden was dit brakke grond, verzwolgen kazerne. Nu staat er een helder gebouw als een baken in de stad. "Negenennegentig procent is afgewerkt. Wie had dat een paar maanden geleden durven dromen?", glundert Kristel, onze onvermoeibare werfbegeleidster, die grote letters op de generiek verdient.
Hier en daar hangt er nog een draadje los en werfleider Koen komt na het bouwverlof nog even terug om de laatste plooien glad te strijken, maar in september kan het bal beginnen voor honderden studenten, docenten en hogeschoolmedewerkers.
En daar was het toch allemaal om te doen. De K.H.Kempen bestaat voortaan uit vier volwaardige en moderne campussen in Geel, Lier, Vorselaar en Turnhout. Een hecht regionaal netwerk van opleidingen, stageplaatsen, kansen en competenties. Een knooppunt in een groter verband. Van de Associatie K.U.Leuven tot in de verste uithoeken van Europa en de wereld. Halleluja, hup met de beentjes, hopsakee.
Genoeg gepreekt. We moesten nog zeggen dat Gezondheidszorg de boeken, de meeste documenten en het oefenmateriaal al heeft verhuisd. Lerarenopleiding en Handelswetenschappen en bedrijfskunde volgen binnenkort. De eerste verhuis verliep snel en pijnloos. Departementshoofd Rita en facilitair diensthoofd Eddy (ook grote letters op de generiek alstublieft) gingen voorop in de strijd. De ploeg stewards uit Geel, aangevuld met jobstudenten en docenten, klaarde het karwei in twee beurten. De verhuisdozen bleken niet echt opgewassen tegen het gewicht van de kennis en werfleider Koen zag met lede ogen aan hoe zijn pas opgeleverde agora bedekt werd met een kwak slap karton, maar nood breekt wet en het kan maar gebeurd zijn.
Na de verhuis namen we nog even afscheid van onze Koen Boeckx en projectleider Filip Verschueren (hulde en dank aan hen en hun hele ploeg: projectleider technieken Tom Smets, Wim De Walsche, Alexander Dopchie, Jasper Hulsteyn, Koen Segers en alle andere medewerkers: gigantische letters op de generiek en een krop in de keel), maar we zegden geen vaarwel uiteraard.
Er landt een vlinder op de tafel, het wordt een lange hete zomer, de rivieren staan droog en schuren door hun bedding, maar weldra klimt er oranje limonade (prik!) vanuit het laaggelegen maar hooggerezen Nederland over het plateau van de Kempen en zo verder van camping naar camping, over heel Europa. We klappen onze laptop dicht.

Maar eerst kijken we nog een keer in ons fotoalbum.

Radio Hittegolf

2010-06-30T10:16:00.014+02:00

Het is bijna zover. Eén week voor de oplevering van de nieuwe campus staan in de drie Turnhoutse departementen de kartonnen dozen klaar voor de eerste fase van de verhuis. Op de werf is de grote finale begonnen.
Tientallen ploegen van de meest diverse aannemers zijn in een helse hitte en in een clowneske kakofonie aan de laatste loodjes bezig. En soms lopen ze elkaar daarbij finaal voor de voeten.
"We halen tapijten weg, leggen plafonds dicht, schilderen en poetsen tegelijkertijd", zegt werfleider Koen. "Op dit ogenblik lijkt de chaos compleet en hier of daar slaan de stoppen al eens door, maar we zullen volgende week de grootste stukken opleveren, gegarandeerd."
In de sporthal is net de hemelsblauwe vloer uitgegoten. Het goedje komt gewoon uit verfpotten en stinkt als de pest, maar volgens de gozer van de Nederlandse firma Descol die dit levert, is het prima spul. "We hebben eerst een rubberen mat van gemalen autobanden gelegd", zegt hij. "En deze coating is polyurethaan. Als dat straks droog is, komt er nog een afwerklaag over in blauw 307 en dan is het klaar." Het is een vreemd gezicht. De sporthal is nu een reusachtig zwembad. De glinsterende vloer weerspiegelt het plafond en golft. Straks moet hij veren en kaatsen, ballen en voetzolen wegsturen. In de goede cadans, met de juiste versnelling en in een richting die naar een punt leidt. Setpunt, matchpunt, doelpunt, studiepunt.
"Er is heel veel aandacht aan de ondergrond besteed", zegt Koen. "1200 vierkante meter chape leggen zonder uitzetvoeg is geen sinecure. Dat was echt precisiewerk." Dan ontspint er zich een gesprek waaruit blijkt dat de Nederlandse firma voor de firma B werkt alhoewel de sportvloer in onderaanneming was uitbesteed aan de firma A. "Ja," zegt de man, "dat kan want eigenlijk zitten A en B internationaal in dezelfde holding. Alhoewel we in onze regio nooit met A werken maar altijd met B." Werken ze nu dus eigenlijk met B voor A. Of voor AB. Of voor een andere partij die op de achtergrond in de verfpotten roert en de geldstromen rondstuurt. Ach, economie, we hebben er helaas geen kaas van gegeten en we zullen er wel nooit wijzer van worden. Maar de vloer ligt er en volgens K., onze sportman, is het een juweeltje.
Even verderop ligt nog een mooie vloer. Dubbel zo duur. Eens zo delicaat. In de 'polyvalente zaal', die met de spiegelwand, wordt de laatste hand gelegd aan het parket. Dit is een mooie ingetogen ruimte, ondergronds, maar getemperd verlicht vanuit een lichtkuil, een gat dat het zonlicht keldert, tempelt en vangt, maar ook weer vrijlaat. Zo moet het zijn.
Op onze tocht door de rest van het gebouw zien we dat vele gangen en lokalen al klaar zijn en opgeleverd. Op deuren hangen briefjes waarop de mankementen staan die nog moeten worden wegwerkt. Verfstrepen, lijmresten, knarsende scharnieren. Uiteindelijk eindigen we bij een beeld van werfleider Koen die als een indiaan op de grond zit. Over een plan gebogen en tekenend met metserspotlood. In uiteenzetting en overleg. "Ge zoudt dat hier kunnen laten voortschieten op die snelbouw. Dat kan", zegt hij. Even een moment van rust en reflectie in de waanzinnige race tegen de deadline. De mens als meester. Het is een geruststellend gezicht in het midden van een gebouw dat - als we even razendsnel terugspoelen door deze blog - in no time ontplooid werd, bekabeld en elektronisch geanimeerd.
Ah, Radio Hittegolf. De funk is bijna voelbaar. De zin om, nog een beetje nat en lichtjes rillend, de grote wereld binnen te stappen. Verlost door de blues. Knipperend tegen het felle licht. Eerst voorzichtig, maar al snel met verende tred. En met genoeg soul en huppeldepup om tegen een stootje te kunnen.

De ultieme foto's vindt u in ons album.

Sisyfus

2010-06-16T21:23:00.014+02:00

Het was ons beloofd. Maandagochtend zouden we wakker worden in een ander land. Vol verwachting klopte ons hart. We konden er bijna niet van slapen. Zoals vroeger toen de Sint nog kwam. Maar helaas.
Misschien bent u in Slowakije opgestaan, maar wij hebben niets gemerkt. Er zat een hoop prut in onze ogen en de dampende koffiefilter denderde van de pot op de grond, maar verder was alles peperkoekgelijk. Dezelfde snelweg, dezelfde koeien langs de melkweg, dezelfde stoel op het werk.
Gelukkig gaan we elke week naar de nieuwe campus kijken. Vooruitblikken naar een nieuwer en rijker leven. Een sissend blik optimisme opentrekken. Vooruitgangsdenken tanken. Maar helaas. Vorige week was de oplevering een kwestie van cool blijven, perfect plannen en timen. Er kon bijna niets meer misgaan. En toch. Nu zien we in het enigszins verhitte gezicht van werfleider Koen een zweem van twijfel. Een kink of twee.
"Bwah nee, zegt hij. "Grosso modo en in grote lijnen zullen we de deadline wel halen." Maar? "Tja, we hebben een paar onverwachte tegenslagen gehad en in deze fase, net voor de oplevering, komt dat bijzonder ongelegen."

Zo kan het gebeuren dat je na een week hard werken ongeveer even ver staat als een week geleden. Omdat men een klus die bijna klaar was, helemaal moet overdoen. Dat heet "sisyfusarbeid".
"Vorige week bij het afstellen van de ventilatiekleppen is gebleken dat de leverancier een foutje heeft gemaakt in de basisinstelling."
Dat klinkt heel basic, maar toch maar even vertalen. Dit betekent dat al die kleppen opnieuw moeten worden ingesteld, daarna één voor één opnieuw moeten worden afgesteld en dat het plaatsen van de plafonds in de gangen dus heel lang moet worden uitgesteld. Met alle gevolgen van dien.
"Normaal vloek je dan een keer of twee en verlies je enkele dagen tijd, maar nu kunnen we dat echt niet hebben."

Toen de leverancier van al dit onheil, vanuit een afgelegen regio in het westen van het land, ter plaatse kwam om een en ander te checken, bleek tot overmaat van ramp dat hij het verbindingskabeltje tussen zijn laptop met de kostbare software en de ventilatieroosters thuis op de keukentafel had laten liggen.
Et alors? Alors on dance.

Ach, shit happens en een ongeluk komt nooit alleen. Dus kijken we liever naar de vele tientallen stielmannen die overal tegelijkertijd en met de juiste instelling aan het werk zijn om de boel te redden. Het ziet er niet uit ("Een mierennest", zegt Koen) en het lijkt hopeloos, maar toch is er alweer een hoop veranderd. De vloer in de agora is bijna klaar, in het auditorium ligt vast tapijt, we zien trapleuningen, kasten en zelfs een kinderbadje en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan, maar u kunt evengoed in ons album kijken.
U zult het zien. Alles komt goed. In dit land, of in een ander. Als het maar vooruitgaat.

Geflitst

2010-06-09T21:20:00.017+02:00

Het land is ziek, zegt men. Er heerst geldnood en verkiezingskoorts, examenangst en voetbalverlangen, scheidingsdrang en vliegwielverdriet. En dat allemaal tegelijkertijd. Je zou van minder gaan ijlen. Luft im Kopf. Gelukkig is de openbare omroep vandaag in staking. Dat scheelt een pak paranoia, waanbeelden en dwangmatig gezever. Alleen maar muziek op de radio, een pak nummers die om een of andere duistere reden nooit meer worden gedraaid. Af en toe een piepkleine shot nieuws. Meer moet dat niet zijn. We zouden haast zeggen: besparen maar op die handel.
Op de werf van de nieuwe campus is de bouwwoede omgeslagen in pure blitzkrieg. Er is geen houden meer aan en het staat nu vast, hier zijn we ermee, het nieuws van de dag: de campus geraakt op tijd klaar! U leest het goed: ondanks de veel te laattijdige start van de werken, de 35 verloren winterdagen en een miljoen tegenwringende bouten, wordt straks op 7 juli alles netjes opgeleverd. Werfleider Koen is terecht in alle staten, zelfs in Noord-Korea of all places, want hij kan het einde zien, voelen en ruiken en dus ook zijn welverdiende vakantie. Wij zien het nog niet zo goed, maar wij geloven hem blindelings want hij heeft een plan. Koen neemt ons mee op een snelle rondleiding door het gebouw. Fotograaf F. heeft moeite om te volgen, maar die moet dan ook af en toe blijven stilstaan, anders wordt het cinema en wij zijn helemaal voor de verstilling van de fotografie.
"We zijn momenteel met een honderdtal mensen aan het werk", zegt Koen. "Op de tweede verdieping zijn alle leslokalen al opgeleverd. Afgewerkt, opgeruimd, gepoetst en op slot. Vrijdag poetsen we de leslokalen op de eerste verdieping en volgende week zijn de lokalen op het gelijkvloers aan de beurt. Daarna werken we nog de bibliotheek, de agora, de sporthal en de trappenhallen af en klokvast op 7 juli leveren wij op."

Het is inderdaad onvoorstelbaar wat er op amper tien dagen tijd gebeurd is. De agora lijkt met zijn nieuwe plafond op een luchthaventerminal en in de hoek is een paar blauwe timmerlieden de onthaalbalie al aan het monteren. Ze schrikken even op van de flash. "Lap, geflitst!", zegt de ene. "Te snel gewerkt. We zijn erbij."
Overal worden de laatste details afgewerkt, links en rechts is men al bezig met het vaste meubilair, in de skillslabs bijvoorbeeld, en de technici testen alle circuits. "Hoor je dat?", vraagt Koen. "Het ventilatiesysteem staat momenteel helemaal open. Elke klep wordt nu gecontroleerd en desnoods aangepast en dan gaat het plafond dicht."
We nemen de lift. Diep in de lift zit een zwoele vrouwenstem die je niet alleen vertelt op welke verdieping je vertrekt en aankomt, maar die je ook zal geruststellen, als de lift tussen twee verdiepingen klemzit. "De gasten noemen haar al Tatjana", zegt Koen.
Heel mooi en ook een beetje tricky is de constructie aan de buitenzijde van de grote glazen gevelwand. Daaraan wordt straks de zonnewering opgehangen. Een dure, maar noodzakelijke investering. Tussen gelijkmatig en parallel doorboorde profielen worden straks vleugelvormige, en vanop afstand kantelbare lamellen vastgemaakt. Een soort maliënkolder die moeiteloos de plaagstoten en de venijnige steken van de zonnestralen zal opvangen. Binnen zal het cool zijn en nagenoeg Zen. Niet dat we weten wat dat is, maar beloofd is beloofd.

Flits ook eens door ons album.

Schuimkraag

2010-05-31T09:49:00.015+02:00

Zondag 30 mei. Schoolfeesten, braderijen, fietstochten, halve marathons en barbecues: het verdampt allemaal in de miezerige regen. Onderweg een lange rij fietsende kinderen in gele regenjasjes langs de bosrand. Dobberende kermiseendjes. Elders, op een halflege, te grijs betegelde speelplaats wiebelen tentzeilen, ballonnen en slingers ongemakkelijk in de wind.
De open wervendag ontsnapt niet helemaal aan de tristesse. De hele dag door druppelen de bezoekers binnen en uiteindelijk zal men afklokken op een meer dan behoorlijk aantal, maar een overrompeling wordt het nooit.
De werftoeristen sluiten hun paraplu, poetsen de bril, zoeken een aanknopingspunt in de grote agora en beginnen aan een indrukwekkende tocht door het gebouw.
Boven in het arendsnest zien we een dapper jongentje met een heel klein beetje, maar heel erg vervelende, hoogtevrees de geweldige overtocht maken. Over de rode daken van Turnhout en dwars door de wolken. Zijn papa heeft hem stevig vast, het gebouw is sterk en veilig en de schijn van al dat driedubbeldikke glas bedriegt. Niemand kan hier afvallen. Nooit.
"Ik zie hier voornamelijk drie soorten bezoekers", zegt een van de stewards op het parcours. "Bouwvakkers en leveranciers die hun eigen werk of hun eigen producten komen bekijken, heel wat buurtbewoners ook en verder gepensioneerden he."
Na een uurtje staan we weer buiten met een balpen, een lintmeter en een bonnetje van de aannemers. Waarvoor dank. Het regent oude wijven, nog steeds.
Een bejaarde man schuift naast ons op een kruk in de volgelopen 'Korporaal' waar de bezoekers hun bonnetje inruilen voor een gratis consumptie. Hij legt zijn klak op zijn knieën, boven op het keurige stapeltje opleidingsbrochures, die hij heeft verzameld en straks gaat lezen, en monstert met ingetogen verwachting de perfecte schuimkraag op het pintje dat hij aan deze onderneming heeft overgehouden. Het puntje op de i. Hij sluit zijn hand om de geribbelde voet en voor hij de rand van het glas aan zijn lippen zet, knikt hij kort. Misschien naar ons. Misschien naar iemand in het bijzonder. Ergens daarboven. Schol en weest gezegend.

De man van de schuimkraag vindt u in ons fotoalbum. Hij is onderweg naar zijn kruk.

Somewhere only we know

2010-05-26T21:27:00.026+02:00

Anderhalf jaar lang waren we geprivilegieerde bezoekers op de werf van de nieuwe hogeschoolcampus. Dat is straks allemaal voorbij. Gehelmd en zwaar geschoeid, maar verder geheel en al opgetrokken uit bordkarton, liepen we als salonsoldaatjes in de weg van echte mannen, bouwvakkers, met spierballen en hoekige kaken. We mochten al blij zijn dat ze ons in hun nabijheid duldden en niet wegknikkerden.
We zagen de campus groeien en brachten trouw verslag uit aan de buitenwereld, die zich bitter weinig kan voorstellen bij de gratie van een torenkraan, het engelengeduld van een metselaar of de harde kern van Kalksandstein. Werfcorrespondenten waren we. Als het nog geen beroep is, dan moeten ze het dringend uitvinden. Een uurtje fotograferen en noteren in de zone van de waarheid en dan terug naar het hotel. Cocktails drinken. Een luizenleventje. Maar dat is straks allemaal voorbij, helaas.
Zondag gooien de grote aannemers de werf open voor het grote publiek en dan is voor uw dienaren de lol eraf. Het moment van uw inwijding wordt voor ons een moment van ontluistering. Straks kunnen we wel fluiten naar onze bevoorrechte status. Na zondag weet iedereen het beter en is deze wonderbaarlijk groeiende wereld gewoon een gebouw waarover iedereen mee kan spreken. Gefundenes Fressen, zeggen de Duitsers. En wij met hen.
In de keet bespreken werfleider Koen en veiligheidscoördinator Filip de organisatie van de open wervendag. Ze zijn fier op hun werf en zondag zult u ongetwijfeld met alle egards ontvangen worden en van de vloer kunnen eten. Maar eigenlijk komt de kijkdag, zo in het heetst van de strijd, een ietsie pietsie ongelegen. Eigenlijk zijn we zondag allemaal pottenkijkers. Keukentoeristen.
"We zijn momenteel op alle fronten bezig om de deadline te halen", zegt Koen. "Ik schat dat er een kleine honderd man aan het werk is. Ja, ja, we weten nog altijd wat we doen hoor."
Pompen of verzuipen dus. Dat geldt zeker voor de mannen die in de plenzende regen grondwerken uitvoeren op de parking, maar ook binnen is het een heksenketel. En hoewel we hier een daar al een verlicht lokaal doorkruisen, dat zo goed als klaar is, zien we in de verste verte niet in hoe dat hier over een dikke maand allemaal netjes afgewerkt zal zijn. Er moet volgens ons nog een miljoen dingen gebeuren. Maar wie zijn wij? Nu nog een klein beetje ingewijd, straks gewoon weer onwetende buitenstaanders.
"Por aqui", roept een Portugese gyproccer en we volgen blindelings zijn commando. Plots staan we voor een nieuwe liftdeur. Het verdiepingslampje brandt lekker blauw, we drukken op de knop, de lift zoeft en zingt een vrolijke tune - muzak! - en de deur schuift verleidelijk open. Wanna take a ride? Op de werfradio een flard Keane, "So why don't we go somewhere only we know?” Ha, een teken van leven. Het is al iets, een begin. De lift is pasgeboren en blij. En dus zijn wij dat ook.
Als u zondag voor de open deur van de campus staat, kijk dan even naar uw voeten. U staat dan namelijk op een megategel, een vierkante meter elk, acht centimeter dik en 160 kilo zwaar. Het is maar dat u het weet.

Een pak gratis foto's vindt u in ons album.

Opgekraamd

2010-05-13T12:34:00.019+02:00

Werfleider Koen en co zijn opgekraamd. Het kamp streek vijftien maanden geleden neer aan de rand van een veld in het stadje T. Een nederzetting van werfketen. Een tijdelijk dorp onder vreemde vlaggen. De gehelmde en gemaskerde mannen die in het veld aan het werk waren, liepen er in en uit. Ze kwamen met vragen. Met honger en dorst. Met grote en kleine behoeften. En zij vertrokken weer met antwoorden en orders. Volle magen en lege blazen. Met overtuiging en goesting als zij wisten wat hen te doen stond. Met de soort doffe berusting waar kathedralen uit groeien, als zij het even niet meer zagen zitten.
In de commandopost lagen de plannen uitgerold en gonsden de seintoestellen. Enfin, het was een kleine nijvere bijenkorf met een soort middeleeuwse touch. Het enige wat eraan ontbrak om Robin Hood weer tot leven te wekken, was een gaarkeuken, een veldhospitaal en een huifkar met dames. Maar dat was te veel gevraagd natuurlijk. Tenslotte ging het hier niet om een veldslag in een of andere oorlog, maar gewoon om een bouwwerf in het vredige stadje T.

We zien nog net hoe de laatste keet aan kettingen wordt vastgemaakt en opgetild. Een metalen bureau blijft verweesd achter op het toekomstige parkeerterrein van de campus.
De werfketen staan nu op een veel kleinere oppervlakte samengepakt, aan de voorkant. Voorzichtig neergezet op nieuwe klinkers. Bij de verhuis is er een straatlamp onthoofd, maar goed: shit happens. De werfbewoners lopen nog wat onwennig rond. Zij verwarren de ingang met de uitgang en botsen tegen elkaar, omdat ze hun looplijnen niet meer herkennen. Het is allemaal nog wat kil en vreemd.
Er is iets veranderd en het is onherroepelijk. Kijk maar. Het veld is weg, de wildernis is veroverd, het gebouw waar het allemaal om te doen was, staat er nu. Het werk moet enkel nog worden voltooid. Binnenkort breekt er een nieuw tijdperk aan. Maar wat zou dat? Voor deze moderne huurlingen is het echte avontuur, twee maanden voor de 'oplevering', eigenlijk al een beetje voorbij. De karavaan trekt verder.
Misschien is het dat wel wat we voelen op deze kille dag voor Hemelvaart. Iets dat voorbij is gevlogen. Iets dat weg is. Iets anders dat nog moet komen. Dus heel even: niets meer.

En hoe het verder met de werf staat, bekijkt u maar.

Borsten en billen

2010-05-05T22:01:00.012+02:00

Het is vijf mei. De oorlog is voorbij. De krant die ooit links was, schrijft dat het miserabele geld op onze spaarboekjes langzaam aan het wegsmelten is, maar op de werf van de nieuwe campus bespeuren we spontaan een lichte inflatie van bouwkundig geluk.
Kiekenvel. Het kleine verliefde kloppen van een koortsblaas. Het enthousiasme van werfleider Koen is aanstekelijk. Hij wervelt van de ene plek naar de andere want overal zijn vloerders, stukadoors, schrijnwerkers en schilders aan het werk. “Ah, ik hou van de geur van verf”, zegt hij. “Dan weet ik dat ik bijna thuis ben. Maar straks verlang ik natuurlijk gewoon weer naar beton.” We hadden het niet beter kunnen zeggen.
Koen somt op wat er allemaal aan het gebeuren is. Dat de liften er al inzitten, dat de binnenramen en -deuren van de leslokalen zo delicaat gestileerd zijn, in schakeringen van blauw en het grote auditorium dan: ook al blauw en een echt theater. Een plek waar je wil gaan zitten om je te laten meevoeren op een golf van begeestering. Maar het is te veel om op te noemen. U moet zelf maar komen kijken op 30 mei.
Ze zijn dus aan het afwerken, binnen en buiten, maar op de eerste vrachtwagen die ons pad kruist, lezen we veelbelovend: “Boren en zagen in gewapend beton. Selectieve sloopwerken.” Boenk erop. We hadden het niet beter kunnen zeggen. Heel fijnzinnig ook. Bijna even trefzeker geformuleerd als de notoire kippenkweker in Borsbeek die zijn zaak omschrijft met het volumineuze “Borsten en billen.” In koeien van letters op zijn gevel. De kippenkweker is dan ook een referentiepunt in de hele streek. “Waar moet ik afdraaien? Ah, daar, bij borsten en billen…” Het heeft hem geen windeieren gelegd, zeggen de mensen. Maar dat is roddel en achterklap natuurlijk.
Een plafonneerder in een blauwe trui poseert breed glimlachend voor fotograaf F. De man straalt. Hij heeft plezier in zijn eigen vaardigheid. Zoals hij behendig, sierlijk en met trefzekere flair de naden tussen de roze platen dichtstrijkt, smeert en likt, zonder een druppel te morsen, lijkt hij meer op een banketbakker in een begenadigde dag dan op een stukadoor. Of op een acrobaat, want om zijn kleine stelling te verplaatsen, komt hij er niet vanaf, maar hij trapt ze gewoon vanuit stand een paar meter verder. Alsof hij een soort reusachtig skateboard bestuurt. Kunnen spelen met je werk. Misschien is dat wel een vorm van geluk.
Verder worden we op onze zwerftocht door de campus-in-afwerking ondergedompeld in een operette van geuren en kleuren. We snuiven een mengsel van lijm, tabak, zaagsel, metaalverf en transparante beits: grijs 69. Staalgrijze liftdeuren, koperen scharnieren, zwarte balustrades en trapleuningen, blauwe raampannen in drie schakeringen, roze gyproc en gele poorten, cyaan, magenta en tot slot, beneden in de sporthal warempel al twee rode basketringen op een wit bord. En 20 gouden potten die klaarstaan om straks doel- en netpalen te verankeren. De leverancier van de gymnastiektoestellen is er ook al. Hij komt uit Limburg en heeft Peking 2008 gehaald. Zo zijn we: academisch, universeel en Olympisch. Ja toch?

Netjes afgewerkte foto's in ons album.

Pleinvrees

2010-04-26T11:38:00.021+02:00

Op zondag 25 april zou het bloedheet worden. Een zinderende hoogdag in slag-Rooms Vlaanderen. Communiefeesten, opendeurdagen, rommelmarkten, Luik-Bastenaken-Luik op de buis en SK Lierse kampioen. Dus hadden ze op de opendeurdag van campus Turnhout een ijsventer voorzien. Ook al omdat de mevrouw van de smoutebollenkraam had afgezegd. Zij was onvoorzien gestrand in Torremolinos.
Het ijsventje stond strategisch opgesteld tussen Trefpunt Europeion in de voormalige kazerne van Turnhout, waar de informatie over de opleidingen werd verstrekt en de nieuwbouw, daar recht tegenover. Die was beperkt toegankelijk voor een eerste blik binnen in de toekomstige, multidisciplinaire hogeschoolcampus.
Werfleider Koen had een mooie blauwe loper uitgerold. In een hoek van de agora stond een kleine samenscholing van paneeltjes en tafeltjes. Een soort terrasje op het grote, nog grijze binnenplein. De mensen kregen er desgewenst deskundige uitleg over het gebouw en de te verwachten voorzieningen.
Helaas hadden de weerberichtgevers zich een beetje vergist. De hemel bleef de hele opendeurdag lang enigszins versluierd. Een aarzelende bruid die niet goed over de drempel durft. In de agora, waar de dekvloer nog maar net was opgedroogd, was het kathedraalfris en de bezoekers losten op in de kale, hoge ruimte. De eerste kennismaking met de nieuwe school weifelde tussen ontzag en pleinvrees. Even vreesde men dat zondag 25 april nooit gezellig zou worden en dat de ijsventer lik op stuk zou krijgen.
Gelukkig bleven de kandidaat-studenten de hele dag lang koppig binnenstromen uit binnen- en buitenland. Soms alleen, soms met hun lief, vaak met ma en pa en af en toe met de hele familie, parkiet incluis.
Op het einde van de dag had het niet geregend en was de bilan positief. Er werden weinig frigoboxtoeristen gesignaleerd, maar er was veel welgemeende belangstelling. Er werd veel en overtuigend gepraat en uitgelegd. Men schreef zich vlotjes in. De ijsventer telde zijn bollen en zag dat het nog zo slecht niet was.

Gelukkig is ook fotograaf F. weer in het land. De Foto's van de opendeurdag zijn van zijn begenadigde hand.

Stof en as

2010-04-21T00:38:00.019+02:00

Het zijn Bijbelse tijden. Stof en as verduisteren het hogere luchtruim en miljoenen gestrande en ontredderde luchtreizigers dolen door het oude continent. Via vergeten wegen, in antieke, soms mythische voertuigen. Ook fotograaf F., gestrand op een godvergeten Grieks eiland, is al vele dagen onderweg om zijn rechtmatige plaats in het normale leven weer in te nemen. Maar het valt niet mee. Gelukkig verkeert hij in goede gezondheid en in goed gezelschap. Volgens de laatste berichten stonden zij beiden, zoals in lang vervlogen tijden toen ze hun haren nog lieten wapperen, in een lange rij op het plein voor het treinstation van de wondermooie stad V. Als de eerste de beste interrailers met alle tijd van de wereld. Zij waren al naar A. gepeddeld op de rug van een stier, sjokten op een oude, humeurige ezel naar P., dobberden in een overvolle ark naar het Italiaanse vasteland en probeerden daar een automobiel te bemachtigen maar helaas: de rijke stinkerds waren hen voor geweest. Zo gaat dat.
Dit allemaal om u te melden dat de kwaliteit van de werffoto's dit keer beneden alle peil is. U zult het met amateurbeelden moeten doen. Maar dit is dus duidelijk een geval van overmacht. Wij eisen dan ook compensaties van de regering, brugpensioen op vijftig en een oprotpremie van 100.00 euro. Maar liever nog een superbonus natuurlijk.

Bij gebrek aan een fotograaf hebben we collega K. meegevraagd op werfbezoek. K. is de man van de sport en alhoewel hij straks op de nieuwe campus over een geweldige sporthal zal beschikken, wil hij van de lager gelegen binnenkoer een squashveld maken, droomt hij van pooltafels in de bibliotheek, wil hij van het dak afzeilen en heeft hij eigenhandig het planten van al te veel bomen verhinderd tenzij ze bruikbaar zijn als doelpalen.
Ze zijn trouwens al begonnen met de 'buitenaanleg' en in de oude kazernemuur die de achterzijde van de campus begrenst, is een poortje gemaakt naar de tuin van de toekomstige conciërgewoning. Een huisje met een zadeldak in de aanpalende wijk, dat grondig gerenoveerd wordt. Het is een charmant kabouterachtig aanhangsel van de strakke hogeschoolcampus.

Als ik met K. weer op de parking sta achter de werfkeet zien we een bestelwagen van een firma die in sledehonden doet. Bizarre leverancier. K. fantaseert prompt over sledehondenraces, slalommend rond de campus, in de lange harde winters die ongetwijfeld komen. Want de ijstijden zijn nabij. Of is dit gewoon een IJslands complot? Hebben zij bij gebrek aan geld op de bank, de vulkaankranen opengedraaid om dikke lagen bankroet over hun schuldeisers te spuiten en is dit sledehondenteam gewoon een vooruitgeschoven post van Iceland Air?

In dat geval zijn ook zij hartelijk welkom op de opendeurdag natuurlijk. Op zondag 25 april kunt u de nieuwe campus al voorzichtig betreden. Van de voordeur tot aan de sporthal. Werfleider Koen vraagt met aandrang niet op naaldhakken te komen want de dekvloer in de agora zal amper gedroogd zijn.

U vindt enkele onze beste vakantiekiekjes in ons album.

Sturm und Drang

2010-03-31T18:37:00.017+02:00

Kraanman wordt er een beetje moedeloos van. Al twee keer heeft hij geprobeerd de arm van de grote kraan over de nieuwe campus te zwieren, maar telkens houdt meneer Beaufort hem tegen. Nu bengelt het pallet met stenen in wachtstand in de rukwind. Aprilse grillen, bah. Kraanman wordt er een beetje zeeziek van. Hoog daarboven, moederziel alleen, in zijn schommelende cabine, gaat de koude koffieplas in zijn maag op en neer. Een baarmoederlijk gevoel. Hij wil eruit, maar het mag nog niet.
Hier beneden kraakt de stem van kraanman in de walkietalkie. "Wat is er Leo, last van de wind?', vraagt de ingenieur. "Bij tachtig, negentig kilometer per uur lukt dat niet", kraakt kraanman. "Krrrrrrr." "Alle krrrranen boven Turnhout zijn gestopt", meldt hij. "Wij zijn de enigen die nog werrrrrken."
"Wij kunnen dat niet zien van hier, he Leo. Maar ge zult zelf wel weten wanneer ge moet stoppen, niet?" Aha, responsabilisering, ook in de bouw. "Zevenennegentig kilometer per uurrr!", leest Leo. "Denkt ge dat ze dat zullen appreciërrren als ik nu stop?" Kraanman op de wip-wap (zwikzwak) tussen rechten en plichten, tussen vakbond en the boss.
Van ons mag kraanman stoppen, wij worden al misselijk als we naar boven kijken. Maar wie zijn wij. En wie zijn "zij" die de dingen wikken en wegen en appreciëren?
Enkele tellen later, als meneer Beaufort even niet oplet, komt de arm weer in beweging. "Derde poging", piept de walkietalkie dapper en zie, dit keer zeilt de arm gracieus over het dak en worden de stenen netjes neergezet. Drie man staan er klaar om te lossen en het pallet op de pas geïnstalleerde buitenlift te rijden want volgende week is de kraan weg, voorgoed weg, naar andere werven en de lift moet dan soelaas brengen.
Zover zijn we dus, kraan weg, alle bakstenen gevels gevoegd, de daken dicht en de meeste ramen ook en binnen is het ingenieuze akoestische plafond van het auditorium al bijna klaar. Nog een likje verf en hup.

Vaarwel kraanman, het was een eer uw hoge stuurkunsten te mogen bewonderen. In weer en wind. In voor- en tegenlicht. We weten nu dat u Leo, heet. Leo, de leeuw, de ongekroonde koning van deze bouwjungle. Misschien had u wapperende manen, maar voor hetzelfde geld was u zo kaal als een biljartbal en zo krokant als een chocoladewafeltje met luchtige laagjes crème. Het ga u goed, op alle andere werven van uw leven.

De klokken van Rome hebben nieuwe foto's in ons album gedropt.

Grote schoonmaak

2010-03-24T20:43:00.015+01:00

Alles wordt in een razend tempo afgewerkt, maar de metamorfose is niet meer zo spectaculair. Fotograaf F. loopt te bokken. Hij vindt het maar niks dat er nu overal plafonds gehangen worden. "Dat zal het gebouw verkleinen", zegt hij. F. houdt niet van hokjesdenken. Hij vraagt zich af waarom er zoveel onder valse plafonds verstopt wordt. En hij heeft een punt of twee. Een substantieel gedeelte van de beschikbare ruimte wordt ingepikt door techniek: kilometers draad, leidingen en buizen; dikke speklagen isolatie. Het auditorium, waar ze net een plafond en zijwanden aan het steken zijn, wordt zowat gehalveerd. Dat is de vooruitgang zeker? Een modern gebouw bevat steeds meer intelligente systemen en wordt zienderogen automaat.
Maar het is en blijft een mooi gebouw. Een gebouw met een verhaal en een missie. Een gezicht van glas. Eigenwijs. Bijna brutaal. Een frank bakkes.
Vorige zaterdag op de infodag, pal tegenover de nieuwbouw, keken de talrijke bezoekers campus Turnhout voor het eerst in de ogen. Velen waren van hun melk. Dat het zo groot was, zeiden ze. En zo schoon. En zo speciaal. En dat in Turnhout. Wie had dat durven denken?
Sommige kandidaat-studenten die eigenlijk voor een kleine, knusse school kwamen, waar iedereen iedereen kent en niemand een nummer is en zo, vonden het zelfs al een beetje té groot. Maar die hebben we direct bijgespijkerd. Zo groot is het nu ook weer niet hè? En bovendien doen we aan hyperindividuele begeleiding. Echt waar. Dat is ook zo. Niemand wordt aan zijn lot overgelaten.

In de sporthal hangen de lampen al aan het plafond. Twee gasten met een gasfles en een brander zijn de vloer aan het drogen. Bizar gezicht. Werfleider Koen zegt dat ze hier en daar de boel wat forceren, maar dat ik dat niet hoef te schrijven. In de buurt van de nagelnieuwe keuken die al helemaal in de witte tegels zit, zijn twee andere gasten water aan het opzuigen met een Nilfisk olifantje. De grote lenteschoonmaak zeker?
Als we onze helmen terugbrengen naar de werfkeet, belanden we midden in een samenzwering. Het is hier alle hens aan dek. De voltallige ploeg van werfleider Koen heeft de koppen bijeengestoken en zit koortsachtig te beraadslagen en te beramen, maar als we binnenkomen, zwijgen ze en lachen ze ons snel weg.
Op de parking trekken we onze veiligheidsschoenen uit. Onder mijn oksel zie ik twee grote glimmende wagens het terrein oprijden: belangrijk volk. Die met de Mercedes is spierwit als een bisschop. Die met de Audi een grijzende, maar nog relatief jonge wolf. Wat denk je F.? Zouden dit de grote bazen zijn? Die van het consortium? Meneer Vanhout en meneer Van Roey? Als ze maar niet denken dat wij voor ze knielen. Wij knopen gewoon onze veters los hoor.

Zelfs zonder inspiratie maakte F. fantastische foto's.

Werfbioscoop

2010-03-15T12:59:00.027+01:00

Ze komen met zijn tweetjes in een zwarte Golf cabrio uit Gent, ze zitten stijlvol en con brio in het pak en brengen een camera en een vleugje Monte Carlo mee.
"Hello, ik ben Fabrizio, zegt de regisseur (Fabrizio is maar een voorbeeld, ik ben de naam eigenlijk al vergeten, zo vluchtig klonk hij). "Okay, great, waar is het?"
Het is maandagochtend, het is te vroeg voor woorden en ze komen een shot nemen van de nieuwe campus. De cameraman is een mooie jongen, hij zou ook een acteur kunnen zijn, maar nu sleurt hij met een statief rond om shots te maken voor een bioscoopfilmje van dertig seconden over de wondere wereld van de K.H.Kempen . Alle begin is moeilijk.
Ook Bert, onze PR-coördinator, is van de partij. Hij heeft deze flamboyante crew ingehuurd en wil vandaag de hele K.H.Kempen op zijn langst en zijn breedst en op zijn fraaist op pellicule vastleggen. Dat wordt crossen want de Kempen zijn groot en de hogeschool heeft vele gezichten en bevindt zich zowat overal. Ook waar men het niet verwacht.
We zoeken een perspectief van waaruit we de nieuwbouw het voordeligst in beeld kunnen brengen. Helaas staat er altijd iets in de weg. Dat is altijd zo. Er staat altijd iets in de weg. Zo staat er nu een witte Fiat voor het spandoek "Hier bouwt de K.H.Kempen" en laat dat nu uitgerekend de ideale shot zijn. We worden erop uitgestuurd om werfleider Koen te traceren die ongetwijfeld de eigenaar van het vervelende bestelautootje kan porren. Als de assistent van Koen drie minuten later met de autosleutel opdaagt, is Fabrizio ons al voorbijgevlogen met een energiek 'scusi'. Het werk zit erop, de werf is al ingeblikt, time is money, de dag is nog lang en de reis vermetel. Op naar het volgende, een fitnesscentrum waar de sportstudenten hun beste beentje zullen voorzetten.
"En nu actie", grapt Fabrizio, terwijl hij zich naar zijn cabrio rept. "Waar zijn de girls hier?" Toch wel mooi zo'n vleugje Hollywood op een maandagochtend in grauwland. Fabrizio schiet ons al voorbij in zijn zwarte Golf, breed smilend en een duim omhoog.
Flair is niet alles, maar het doet toch wel iets met een mens.
Niet vergeten trouwens dat de infodag van de hogeschool op zaterdag 20 maart, voor de Turnhoutse departementen, in Europeion plaatsvindt, recht tegenover de nieuwe campus. Binnenkort op deze plaats. U zit op de eerste rij als het ware.

Wie wil weten hoe het met de vorderingen op de werf staat, scheurt als de bliksem naar ons album.

Klem en slang, bout en boorgat

2010-03-03T21:14:00.015+01:00

Staalblauwe lucht. Kille zon. Een verre werfzanger. La Bamba op radio. De lente komt, maar niet van harte. Ginder schiet werfleider Koen voorbij, de gele jas, de gsm aan het oor. De tijdloze man. Gehelmd en gelaarsd. Een lange rij bestelautootjes op straat voor de hoofdingang van de nieuwe campus. Allemaal fout geparkeerd. Maar wie maalt daar om, in dit land van melk en honing? Hier wordt gewerkt en wie werkt, verdient zijn hemel.
De meeste busjes zijn van het tegelbedrijf. Het meisje met het oranje T-shirt op de flank van de busjes knipoogt schalks en steekt een duim op. Ze heeft niet door dat haar shirt van haar linkerschouder is gezakt. Ze vindt het tof. Maar fotograaf F. vindt het maar niks. Door die lange rij busjes kan hij geen mooi portret maken van de nieuwe campus. Nu echt bijna helemaal af. Nog een paar gevelstenen en een raam of acht.
Binnen, tussen blok B en C, leggen drie gasten vloerverwarming. Een mooi schouwspel. Sierlijke routine. Twee mannen kruipen op hun knieën en klikken volgzaam en ingetogen zwarte klemmetjes op een metalen rooster. Alsof ze aardappelen poten. Ze volgen een kringloop die met een blauwe stift is uitgetekend. De derde man rolt de rode waterslang van een groot bobijn en klikt met de punt van zijn schoen de slang vast in de klemmen. Hij legt razendsnel het parcours af.
"Het lijkt op een bordspel", zegt F. "Stratego?" Het lijkt ook op het wereldkampioenschap slangleggen. En op zaaien en planten in een betonnen land. Water zaaien en warmte oogsten. Zou al die vloerverwarming ook de aarde zelf niet een klein beetje verwarmen? En wat is de bijdrage daarvan aan de global warming? Ik zou het niet weten. Misschien wil ik het ook wel niet weten. Ik weet wel wat vertrouwen is. Vertrouwen heeft de man die zijn kleine zachte hand tussen twee betonnen platen steekt - de ene die al aan de gevel hangt, de andere die nog aan een ketting bengelt - om bout en boorgat te verbinden. Vertrouwen in de blinde kraanman. Hoog daarboven.

Zoek het oranje meisje in ons fotoalbum.

Omkadering, bij benadering

2010-02-24T22:22:00.015+01:00

"Dit wordt een gebouw om in te kaderen", moet de architect van de nieuwe Turnhoutse hogeschoolcampus hebben gedacht toen hij de eerste losse schetsen maakte. Hij kneep één oog dicht, zoals een begenadigd schilder, en tekende uit de losse pols een vierkant rond de tweede en derde verdieping van de centrale voorgevel, samen één groot glazen vlak. "Cool", fluisterde hij. "Keigaaf. Dat geeft het een smoel." En inderdaad de "televisie", zoals sommige proleten dit architectonische pareltje oneerbiedig noemen, geeft het ontwerp een zeker cachet. Wat dat ook moge betekenen. (Ik heb het even opgezocht. Het betekent: distinctie, diestinktzie).
Een paar jaar later, na alle vijven en zessen, na eindeloos tekenen, rekenen en vergaderen, is de omkadering in kwestie een kleine nachtmerrie voor werfleider Koen. Zelf noemt hij het eerbiedig "een interessante uitdaging". Een grapjas, de Koen. Het kader is immers een soort puzzel van grote betonnen segmenten die aan de gevel worden vastgeschroefd en/of vastgelijmd. In de praktijk blijken de voorgeboorde gaten in gevel en betonelement maar zelden te 'matchen'. Kunst-en vliegwerk om de kleine, maar pijnlijke afwijkingen te corrigeren zijn het onvermijdelijke gevolg.
We observeren een tijdje het aanbrengen van het hoekelement linksonder en we kunnen getuigen dat het een heel gedoe is. Het element arriveert met de grote kraan die achter het gebouw staat en wordt aan de voorkant opgevangen door een gast in een klein kraantje die met de walkie talkie (of de stappie klappie), de blote handjes, een hulpje op het aanpalende dak en een belachelijk kleine schroevendraaier, het gevaarte op zijn plaats moet krijgen om te vervolgens te hopen dat het past. De hele operatie duurt minstens een uur.
"Tja, soms kunnen we de kraan drie uur niet gebruiken omdat de chemische verankering van een element dat we op zijn plaats gehangen hebben, moet uitharden", zegt Koen.
Die architecten ook. Dat tekent maar raak en de ingenieurs mogen het allemaal uitrekenen om ervoor te zorgen dat het eraan hangt en dat het blijft hangen. Ook de zijgevels van de "tube" worden met betonnen prefabelementen bekleed en ook hier, idem dito, is het gevloek niet van de lucht. Prefab? Kebab, ja!
Maar straks, als het allemaal klaar is, hoor je niemand meer klagen. Dan zal de nieuwe campus een stuk strakker en sexyer ogen dan zijn overbuur, de kazerne.
Voilà, dit kaderstukje is klaar.
Oh ja, u wilde weten of het gebouw ondanks al dat gehannes tijdig klaarkomt? Jawel hoor, zouden we denken, want ook op alle andere fronten, van kelder tot nok en van vloer tot plafond, wordt er massaal gewerkt om het gat dat de lange harde winter geslagen heeft, tijdig te dichten. De remonte is ingezet. Na het klappertanden nog even doorbijten en dan fluiten de bouwvakkers weer.

De foto's zijn al ingekaderd.

Prik

2010-02-12T00:37:00.010+01:00

Dit is de vierde winterprik, zegt men. Er is iets mis met dat woord: winterprik.
Ten eerste duurt dat allemaal veel te lang voor een prik. En ten tweede zou je naar analogie met de ‘griepprik’ verwachten dat een winterprik een paardenmiddel is TEGEN De Winter, hoogstens een heel klein beetje, homeopathisch verdunde, winter, maar nee hoor, het is de winter zelf, in volle glorie, vermomd als prik.
Alleen een weerman die het weer te veel relativeert en de mensen in vertwijfeling brengt met ongerijmde voorspellingen als "morgen ben ik er weer, met weer minder of net weer meer weer" en die van het weerbericht een verhaaltje voor het slapengaan maakt, verzint zoiets: winterprik. “Even stilzitten, het is maar een klein prikje hoor. Het doet geen pijn.”
En wat is het gevolg? 948 kilometer file in een minilandje van honderd op honderd na een sneeuwprikje van niks. Een verkeersinfarct dat de hele handel lamlegt. Een halve dag brandstof de lucht injagen om de rest van de dag niks te doen en te knorren bij een kop minute soup. En dan maar zagen dat de economie naar de haaien gaat.
Door dat gedoe zijn we trouwens een dag later dan gewoonlijk op de werf van de nieuwe campus aangekomen. Nu je, we hadden toch niet veel gemist. Dit vierde prikje heeft de pas gereanimeerde werf weer min of meer platgespoten. Je kunt een naald horen vallen. We hier nog buiten werkt, lijdt in stilte.
“Tja, we hebben noodgedwongen weer wat gas moeten terugnemen”, zegt Koen. Toch blijft de werfleider met het koppig optimisme van een winterpeen volhouden dat alles in orde komt. De kraan die de 17de vertrekken zou, blijft gewoon staan, al brengt dat de timing van de ‘buitenaanleg’ weer in het gedrang want het ding staat midden in een soort ‘rioleringsknooppunt’. maar waar een wil is een weg en van zodra dit irritante geprik ophoudt, zal het snel gaan. “Het moet lukken”, zegt Koen. “Niks aan te doen, het moet.”
Op onze fotozoektocht door het gebouw ontmoeten we – weer of geen weer - tal van techniekers die onverstoorbaar verder puzzelen aan de ondoorgrondelijke wegen van lucht, licht en water en hebben we een bevreemdende gedachtewisseling met een van beide tegelaars, de rode, over de opkomst en het verval van de oranje-bruine wandtegel die in de jaren zeventig tal van kitchenettes sierde, maar nu door iedereen met goede smaak wordt uitgespuwd. "Ach", besluit hij. "Wat kunt ge eraan doen?" En zo is het.
We eindigen onze tocht toepasselijk in contouren van de toekomstige keuken en spotten daar een kamertje. Het zou een isoleercel kunnen zijn, een brandkast of de schatkamer, maar volgens Koen is het de diepvriezer, een soort koelkamer eigenlijk. Groot genoeg voor babyolifant. Een lichte huivering overvalt ons.

Prik hier nog een paar extra foto's mee.

Man meet lucht

2010-02-03T23:12:00.015+01:00

"We zijn weer vertrokken", zegt werfleider Koen. De bouw van de nieuwe Turnhoutse hogeschoolcampus is een race tegen de tijd geworden. Een veldrit eigenlijk. Dwars door sneeuw en modder. Het snot voor de ogen.
"Tja, we hebben veel water binnen gehad. Dat is het gevolg als je blijft doorwerken terwijl de stenen uit de grond vriezen. Nu het gedooid is, begint het hier en daar te lekken en kan je de schade opmeten. Ik word daar wat verdrietig van, maar wat kan je eraan doen?"
Op verschillende plaatsen werkt een eenzame dompelpomp de grootste plassen weg en af en toe valt er een kille druppel in je nek. Maar er wordt weer gewerkt. Het peloton is vertrokken.
In gebouw D kronkelt er een slang door de gangen. Hier wordt gechapt. Hard labeur. De chape spuit sissend uit de slangenkop die op een driepoot gespietst staat. Een forse man met een T-shirt van de roemrijke voetbalvereniging Zwarte Leeuw Rijkevorsel en een flink schop in de kuiten verdeelt het mengsel dat door de twee andere spelers en een vreemde machine uitgestreken wordt.
Aan de overkant sist de eenzame, wat norse plafonneerder fotograaf F. toe dat hij moet uitkijken voor de lat. Kleine, besnorde mannetjes die met grote platen sleuren, gebieden ons met een vreemde tongval uit de weg te gaan. De gyproc-huurlingen blijken Portugezen te zijn. Wereldveroveraars met landkaarten die de wereld kleiner maken.
Want we zijn in de fase van het compartimenteren aanbeland. Alles wat ruim en groots leek, open en eindeloos wordt nu in klassen, kantoren, hokjes en kamertjes verdeeld, begrensd, gevloerd, getegeld en dichtgemetst en de campus lijkt plots een stuk kleiner, zoals F. terecht opmerkt.
Buiten op de brug tussen gebouw B en het arendsnest meet een gehelmde man de lucht. Uit de lucht dalen stenen neer. Hoe lang zal het duren vooraleer alles is verdeeld en de hele wereld is versteend. Het is misschien een troost dat deze nieuwe campus geen onontgonnen gebied verovert maar voorheen bebouwde ruimte vervangt. Een school voor een kazerne. Het lijkt geen slechte deal.

Kijk ook naar man fotografeert lucht.

Ijstegels

2010-01-27T23:31:00.031+01:00

Oké, hij wil nog even blijven hangen, de winter. Hij doet maar. We negeren hem. Cordon sanitaire. Werfleider Koen is op alles voorbereid. Hij denkt op lange termijn. Daarom laat hij nu al de treden van het auditorium bekisten. “Daarop komt chape”, zegt hij, “en dan tapijt. De chape moet 28 dagen drogen, dus zijn we alvast met het timmeren begonnen, al waren we dat nog niet van plan.” Gisteren, zegt hij, wilden ze weer chapen, maar de vrachtwagen met de chape was gewoon bevroren. Daar sta je dan.
”Op een andere werf, zouden we de handen in de lucht steken, maar in dit geval is de deadline, de start van het nieuwe academiejaar, onverbiddelijk.”
De voorspellingen zijn niet gunstig”, zegt Koen. “Dus zijn we nu begonnen met het vergroten van het verwarmde volume.”
Koen bedoelt dat er meer ruimtes verwarmd zullen worden. Maar verwarmd of niet, het blijft kleumen en buiten werken, of half buiten, is afgrijselijk en niet echt rendabel. We lopen een uurtje rond en we snakken al naar kantoor en koffie.
“Op 17 februari vertrekt de kraan naar een andere werf”, zegt Koen. “Dat is pas een probleem. Want we moeten nog metsen en al die stenen naar boven dragen, is ook geen optie.” Ach, nog even doorbijten en dan ga je het vooruit zien vliegen”, voorspelt Koen.
Aan de hoge ramen hangen lange ijspegels en aan de achterkant groeit een plas tot schaatsvijver want daar blijft een kraantje dag en nacht lopen om te verhinderen dat de werf zonder water valt. Het is behelpen.
We gaan dan maar even de tegelmannen bewonderen die boven aan het vloeren zijn. Met zijn tweeën. De ene strijkt, de andere tegelt. Een rood touwtje is hun enige leidraad. De strijkman zou ook taartenbakker kunnen zijn. Hij gooit een paar dikke kwakken crème au beurre op de grond en kamt het beslag uiteen, horizontaal, diagonaal en weer horizontaal. De tegelman volgt. Hij knielt en drukt de tegel recht en waterpas. Het is simpel, geniaal en slecht voor de rug. Ik stel een van mijn interessante vragen. “Hoeveel tegels per uur? Pfft, dat is moeilijk te schatten. Dat hangt ervan af. Gemiddeld 100 vierkante meter per dag? Met twee man, ja.” “En hoe krijgt ge dat allemaal recht?” “Dat is geven en nemen”, lacht hij. “Met die grote tegels valt dat wel mee. Maar ook de kwaliteit van de tegels is belangrijk. Als ze wat bol staan…” “Dan hebt ge prul.” “Ja, dan hebt ge prul.”
Vooruit dan maar. Een prullenvers om af te sluiten? Vandaag mag dat.

Dag man in de winterjas / met de lange waterpas. / Dag timmerman. / Timmer dan.
Dag raampegels, / langzame lepels, / stalagtepels.
Dag kalende tegelman, / dikke knieënman, / tegel dan.
Met je ijstegels. / Kruis en pas, / dwars en wars.
Dag kouwe bouwvakkers / met de lange pas / en de korte knik.
Dag wintergezichten / Dag stomme gedichten-
dag.

Enfin.

Werp zeker ook een poëtische blik in ons album.

Parelvoeg en diamantzaag

2010-01-20T16:24:00.025+01:00

Driewerf hoera. Een streepje blauwe lucht en de werf van de nieuwe campus leeft weer op. De vaste ploeg is terug uit vriesverlof. Werfleider Koen zit niet op zijn stoel in de keet. Hij opereert ergens te velde. Kniediep in het werkveld. Met zijn Zwitsers zakmes, zijn veldfles, zijn fietspomp, zijn hartslagmeter, weet ik veel. Hij verplaatst zich zo kwiek van het ene front naar het andere dat we hem niet te pakken zullen krijgen. Soms zien we zijn gele jas wegflitsen en wuift hij uit de verte. Te druk. Geen tijd. Dat moet hier vooruitgaan.
"Wij zijn terug bezig", bevestigen de jongens in het hoofdkwartier. "Op alle mogelijke fronten. Ja." Maar verder lijkt het alsof ze liever geen commentaar geven. Commentaar: dat is het exclusieve terrein van werfleider Koen.

Maar goed, we geven onze ogen de kost en stellen interessante vragen aan de bouwvakkers. "Waarvoor dient dat touw?", vragen we aan de tegelaar die ons wantrouwig monstert alsof we hem erin willen luizen met een strikvraag. "Dat draaien we er zo rond. Voor de juiste maat van de voeg", zegt hij, zichtbaar met tegenzin. Juist geantwoord, bravo.
Mooi tegeltje trouwens. Toch geen onbelangrijk detail in een hogeschooltoilet. Hoe vaak zit men daar niet met een ei? Voor een examen bij voorbeeld. Men weet dat het erin zit, het antwoord, maar het wil er niet uitkomen. En dan kan de aanblik van een schone tegel, een propere lei, bijzonder verhelderend werken.
Er zal gevoegd worden met 'parelvoeg'. 'Perlfuge. Schmutzabweisend' lees ik op de zak. Vuilafwijzend. Schön gesagt. Beter dan de Duitsers kunnen wij het niet vervoegen. Zelfs niet met een voegkoord.

Het is druk. Strijd op alle fronten om de verloren tijd in te halen. Tegelaars, plamuurders, elektriciens, metsers en dakleggers in een blitzkrieg. En ook betonboorders die gaten in de grond boren en daar buisjes in steken. "Voor de keuken", antwoorden ze. "Wat?" "Voor de voedingen van de keuken." Dat is pas high tech. Het eten gaat hier uit de grond komen.
Dat zijn waarschijnlijk die jongens van dat knalgele busje 'Van Kempen. Betonboren en betonzagen.' Ook schön gesagt. Parelvoegen en diamantzagen.

Even verderop, in een leslokaal, spelt een oude metser een piepjonge metser geduldig de les. Na een hele redenering waar we kop noch staart aan krijgen, eindigt zijn berekening op 'één stelling, vijf platen en zeventien stenen'. De jonge gast is duidelijk de draad kwijt, maar krabt achter zijn roodaangelopen oren en knikt. Het is wellicht de eerste echte les in dit lokaal. Maar het zal de laatste niet zijn.
Bij het naar buiten gaan, staan we nog even stil bij een Knaufspuitmachine. Een gipsorgeltje, denken we, een geëxplodeerd ijskarretje. Toch één winterse link naar de lente die soelaas zal brengen. Straks.

Meer foto's uit de loopgraven.

Stop De Winter

2010-01-13T22:08:00.016+01:00

We hebben het nu wel gehad met De Winter. Dat valt ongevraagd het land binnen, dat sneeuwt maar, dat ijzelt, dat saboteert ouwe Opeltjes en ander werkschuw tuig.
In een vloek en een zucht was hij overal. Hij bezette straten, pleinen, daken, landerijen. Maagdelijk, fris en wit, dachten we en we werden warm van binnen bij de gedachte aan open haard, snert, glühwein, Scrabble en Facebook. Maar sneeuw maakt blind. Het bleek allemaal propaganda. Een show met veel pluimen maar weinig wol. Dat lieflijke witte leger des heils veranderde in een mum van tijd in een grijze, kleverige bezettingsmacht die het hele land lam legde en ons nu probeert uit te hongeren. Het zout is al bijna op en straks ook het bier. Wat dan?
We stoppen alle kieren dicht, kweken tochthonden en slikken onze bittere verwijten in. Want anders blijft hij nog wat langer rondhangen in deze contreien. Gewoon om ons te pesten. Dat hij maar snel opkrast. Dan kunnen ze hier op de werf van de nieuwe Turnhoutse campus ook weer aan de slag. En dan kunnen wij over wat vrolijkers schrijven.
"Het is nog niet gedaan", zegt werfleider Koen die in de keet verbeten op zijn laptop tokkelt als een pianist zonder publiek. "Wie zegt dat?" "De federatie van de bouw." "Slecht nieuws." "Ja. Veel tijd voor papierwerk, maar ik verlang nu wel weer naar de actie. De technische ploegen werken wel door. We pleisteren, cementeren en tegelen ook, maar het blijft improviseren om zo weinig mogelijk tijd te verliezen." "Heb je nog veel werk buiten?" "Nee, de ruwbouw is bijna klaar. Nog één betonstort, hier aan de voorgevel." En Koen begint aan een bevlogen uiteenzetting over de maandenlange voorbereiding die aan het uitwerken van de plannen voor de grote glazen voorgevel voorafging. Hij toont plannen en foto's van de nog te monteren constructie. "Een precisiepuzzel" van betonnen panelen en glas die aan een stalen frame gemonteerd moet worden. Wij naar buiten.

Op sommige plekken is de werf een echte schaatspiste, maar de meeste werklui zijn in de min of meer verwarmde zones in de weer. We zien cementeren, tegelen, pleisteren, en het onvermijdelijke gesleutel aan de vele kilometers luchtkanalen met hun bizarre koppen. In blok D waar de meeste raamopeningen nog afgeplakt zijn met gifgroen plastic hangt de vreemde half verduisterde sfeer van een legertent in Kazakstan. Over half verduisterd gesproken: de werf heeft na de koperdieven, die by the way zeventien (en geen zeven) kilometer draad pikten, nog eens bezoek gehad van inbrekers. "Ze hebben wat deuren geforceerd, maar niks meegenomen", zegt Koen. "Vreemd."
Voor wie niet tot september kan wachten om deze sublieme hogeschoolcampus te betreden: de infodagen van 20 maart en 1 juli en de opendeurdag van 25 april vinden plaats in Trefpunt Europeion, recht tegenover nieuwe Turnhoutse parel. Er is een rondleiding voorzien. Als het tenminste snel begint te dooien.

Voor de laatste foto's van De vluchtende Winter klik hier.

Zeven kilometer koper

2010-01-06T16:18:00.037+01:00

In de donkere dagen voor kerstmis - het verlof was net begonnen - kreeg de werf van de nieuwe campus ongewenst bezoek. Koperdieven gingen aan de haal met 'zeven kilometer draad'. De draad was opgerold. Helaas. Van de dieven was in Turnhout en omstreken al snel geen spoor meer te bekennen. Het is ook niet bekend uit welke windstreek de koperliefhebbers kwamen. Een gemene streek. Dat in elk geval.
"Tja, wat doe je eraan?", vraagt werfleider Koen zich af. "De politie patrouilleert hier regelmatig, maar ja. De werf was niet gesloten. De technische ploegen werkten door in de vakantie."
Maar de elektriciens waren hun draad dus kwijt, hun bobijntje was leeg. Ze keerden hoofdschuddend terug naar huis. Ruim op tijd voor het kerstfeest, met een wat kleiner kalkoentje.
Ook nu, drie dagen na het einde van de vakantie, is het op de werf bangelijk stillekes. Ook al waait er een flard Kowlier uit een verre werfradio. De vorst regeert met ijzeren hand. Fotograaf F. maakt feëerieke foto's van ijssculpturen en sneeuwmolens. Krokante stillevens, maar bouwtechnisch gezien een ramp. Koen heeft gisteren zijn ploeg naar huis gestuurd nadat ze alle 'kritische zones' met plastic hadden afgeplakt. "We zijn nu aan het stoken", zegt hij. "Dan kunnen we vanaf morgen weer pleisteren. Ook de schrijnwerkers houden we zoveel mogelijk aan het werk om er meer ramen in te steken. Al is dat niet om te lachen. Vis in deze vrieskou, met je dikke handschoenen, maar eens een schroef uit je broekzak. Niet plezant en niet echt rendabel."
Het warm stoken van blok B (achter glas) en blok D (achter plastic) gebeurt niet fijnzinnig. Buiten staan er twee joekels van branders die 4000 liter mazout per week de lucht injagen. Hallo Kyoto. Via dikke ventilatieslangen met de diameter van een hoepelrok wordt warme lucht naar binnen geblazen. Het toestel in kwestie, gehuurd van Aggreko, heeft iets van een schizofrene droogkast of een meervoudig geamputeerde octopus. Maar effect heeft het wel, al is dat niet noodzakelijk het beoogde. De eerste gast die we net buiten de kritische zone B ontmoeten, voelt een verschrikkelijke ziekte aankomen. "Hie ist steenkawt en doa ist hie-et en wèèèh moete hee-i-n we wee-e", zegt hij met een hoofdknik naar de 'hotspot'. Daarbinnen is het inderdaad behoorlijk zwoel, de slangen spuiten tonnen warme lucht naar binnen. En weer naar buiten.
De drie dappere Bedoeïnen die aan het plafond van de agora metalen luchtkanalen bevestigen, zijn nog veel minder te benijden. Hier is alles aan alle kanten open en snijdt de wind je vingers af. "Ik moet de siliconen hierop leggen, anders bevriezen ze", gromt een stoere nomade en hij legt drie spuitbussen tussen de plooien van een warmeluchtslang.
"Allez. Ooit geraakt dat hier wel af", voorspelt hij. Voorwaar een blijde boodschap.
Op onze terugweg zien we drie kleine koningen op de stoep. Een mantel uit reisdeken, een kroon van karton en een papieren ster op een bezemsteel. Ze bellen aan en zingen. Stemmetjes van Turnhout. Goud, wierook en koper. Zeven kilometer koper.
Mirre moet dat niet zijn.

Meer bezwarend fotomateriaal: hier klikken.

Frozen

2009-12-16T16:33:00.017+01:00

Als we op de werf van nieuwe campus aankomen, begint het prompt te sneeuwen. De eerste sneeuw van de winter. En het is niet eens winter. Het is het dan ook amper sneeuw, een soort poedersuikersneeuw. Microscopische kristalletjes. Niemendalletjes. Een heel zuinig laagje trouwens. En dat is helemaal niet feestelijk. Dat is helemaal niets. Terwijl echte sneeuw - dikke, krakend verse, biosneeuw - de wereld mooier maakt, maagdelijk en fris, legt dit gesputter hoogstens een grijze sluier op de grond. Nee, je moet de wereld kwistig bestrooien, met dikke, crispy vlokken, minstens een paar vingers dik, als je er iets feeërieks van wilt maken, iets om af te likken, een topgerechtje.
Fotograaf F. vindt het ook maar knudde. Die had op mooie plaatjes gehoopt. De nieuwe hogeschoolcampus in de sneeuw. Jingle bells en kerstkaartromantiek. Misschien een arrenslee in de verte. Schaatsende kinderen. Maar de realiteit is meedogenloos. De wind snijdt door merg en been en het is ongewoon stil rondom en in de nieuwe gebouwen. Zelfs de werfradio's zwijgen als vermoord. Alsof de muziek zelf bevroren is. Bevrozen. Frozen.
Gelukkig is werfleider Koen op post. Hij is ingepakt als een Eskimo en legt ons geduldig uit dat we ons geen zorgen hoeven te maken, dat de wereld, ondanks alles, doordraait. Het is gewoon een dag van overgangsmaatregelen.
Hij begint, zoals het hoort. Met het slechte nieuws. "We zijn gestopt met metsen", zegt hij. Ai. "En met pleisteren.” Auw. “En we zijn gestopt met chapen. Het water in de chape zou gewoon bevriezen.“ Oei. “En de mannen van het dak zijn ook weg. Daarboven is het niet te doen in dit weer."
Amai. Da’s straf. De eerste winterprik heeft alles stilgelegd. We zullen maar niet vragen of we op schema zitten zeker? Kunnen we er wel in, in september volgend jaar? Of moeten we met al die studenten en docenten in een tentenkamp bivakkeren? Openluchtklassen. Ha.
"No panic", zegt Koen. "We werken door hoor. We verleggen de activiteiten gewoon. Vandaag zorgen we ervoor dat blok B dicht is en dat er verwarming is. Dan kunnen we daar morgen weer chapen. En verder steken we overal zo snel mogelijk ramen en deuren in. En tijdens het kerstverlof blijven er techniekers aan de slag."
Geheel gerustgesteld krassen we op, maar we houden ons bezoek aan de nieuwe campus kort vandaag. Voortgedreven door de scherpe snavel van de vorst snellen we door gangen en lokalen en stellen we ons voor hoe het moet zijn om vannacht op straat te slapen. In de stad van de vorst himself. Zou die zijn veel te grote paleis niet kunnen openstellen?
Een paar bouwvakkers is druk bezig de resterende openingen in blok B hermetisch af te sluiten met dikke lagen plastic. Er staan warmtekanonnen klaar. De laatste dakmannen rollen hun matten op, springen in hun bus en vluchten weg. Eventjes dakloos.
“In Kopenhagen strijken almaar meer wereldleiders neer”, rijmde de nieuwslezer gisteren. Hebt u dat gehoord? Neerstrijken. Als grote, zwijgzame vogels. Kalkoenen of zo. Prettige feestdagen.

Meer vorstelijke foto's in ons album.

Draagvader

2009-12-09T22:40:00.019+01:00

Werfleider Koen ijsbeert. En dat bij deze, voor de tijd van het jaar, extreem hoge temperaturen. "Dit is een spannend moment", zegt hij. En hij draait weer een pirouette. "Enfin, voor mij toch."
Zijn gasten zijn de onderstutting van de grote stalen balk in het midden van de agora 'aan het loskloppen'. Ze zitten in het staketsel, net onder het gevaarte, en hameren vrolijk kletterend tegen de vleugelbouten die langzaam maar zeker lossen en de balk van zijn krukken bevrijden. Nog even en de 22 meter lange, extra gespierde krachtpatser, draagt dit alleen. 54 ton, minstens. Twee verdiepingen vol boeken. En wurmen. Dan begint hij aan zijn eenzame, trage levensloop. Als dwarsligger. Als draagvader (een balk is toch mannelijk?) voor vele generaties leergierig grut.
Geen probleem, zou je denken, hij is ervoor gemaakt, hij is erop berekend. Maar toch. Hoeveel twijfel is er nodig om een mens te doen wankelen? Een microgram?
Koen trekt een pruillip. "Hij is al 1,9 centimeter gezakt", zegt hij", "en hij mag nog maximaal drie centimeter zakken." "En anders?" "Anders hebben we een probleem." "Hoe meet je dat?" "Daarboven op de brug staat een niveaumeter.” "Hij kan dat wel dragen, niet?" "Ik weet het wel zeker. De studiebureaus nemen genoeg reserve, maar toch. Je weet maar nooit. Het blijft mensenwerk. Een rekenfout. Of een constructiefout. Het kan allemaal, hè." "Stel dat hij wat doorbuigt of zo. Dan kan je er toch een paar extra kolommen onder steken?" "Die waren eigenlijk voorzien. Kijk hier zitten ze in de grond, zie je. Maar die knapen zijn vervangen door die speciale schuine trekbalken, weet je nog?" "Ah, ja." Die bretellen.
We deinzen onwillekeurig een beetje achteruit. Je weet maar nooit. We gaan een kijkje nemen in een andere vleugel van de nieuwe campus. Ook daar wordt er gewerkt dat het een lieve lust is. Vooral de vensterboeren zijn actief. Het glas komt langzaam uit de lucht gezakt. Hun dialect klinkt als muziek in de oren. "Een bitteke ne rechts, löt mè zakke." Fotograaf F. merkt scherpzinnig op dat de grote glazen wanden in de trappenhallen het geluid al dempen en een geheel ander 'gevoel' creëren. Tja. Als we op de eerste verdieping belanden, zien we dat de balk los is van het staketsel. En dat hij geen krimp geeft. We lopen over de brug en werpen een steelse blik door de niveaumeter, een Nikon, maar dat levert geen kennis op. Als je niet weet hoe je moet kijken, zie je geen fluit natuurlijk.
Terug in het hoofdkwartier van de werf leunt een zichtbaar opgeluchte werfleider ontspannen achterover. Hij draait zelfs een pirouette op zijn bureaustoel. "En? Een bitske gezakt?" "Iets meer dan een centimeter. Ruim binnen de marge dus."
Wacht maar eens tot je ziet hoeveel ton boeken we naar boven gaan slepen, denken we. En we pakken de biezen.

Ontdek de fotograaf in zijn foto's.

Kipkap

2009-12-02T17:00:00.030+01:00

Werfleider Koen ligt overhoop met het weer. Dat werkt maar tegen. Dat regent maar. En nu het is nog kil ook. Bah. In Koens hoofd is het altijd lente, fluiten de bouwvakkers immer welgemutst en vliegt het werk vooruit als Frank De Winne door de dampkring. Kom op, Koen, dit is toch gewoon doorsnee Belgische miezerigheid? Obligate waterzooi, in te calculeren kipkap met mosterd en miserie troef. Maar goed, wij zijn al lang blij dat wij het niet zijn, die deze grote werf moeten dirigeren. Wat een stress zeg.
Koen toont ons de dingen. Dag gevelsteen. Dag dak op de sporthal. Dag mannen van de chape. Dag chape. Ploem. Ploem. Ze zijn al chape aan het leggen. Op deze ondervloer of dekvloer komen straks keramische tegels van zestig op zestig.
"Dat ziet er toch direct anders uit. Pleister en chape. Dat maakt zo'n lokaal af, vind je niet?", zegt Koen. "Vroeger was dat travakken, enfin nu nog, maar tegenwoordig krijgen die mannen flink wat hulp van dat ding daar." En hij wijst naar een grote automatische plakspaan.
Echt een raar ding. Het heeft ons een uur gekost om het te googlen. Het lijkt op een soort matrixprinter die langzaam over de vloer schuift, terwijl een rare printkop met drukpootjes van links naar rechts fietst en het mengsel verdeelt en samendrukt. Nog even polieren en het ligt perfect waterpas. De chape komt rechtstreeks uit een speciale vrachtwagen gespoten en de chapeleggers moeten dat verdelen en de machine voederen. Beestig bizar. Het begrip 'betonboer' wordt meteen een stuk plastischer. En ook voor het woord Knaufboer valt veel te zeggen. Buiten staan gewoon drie grote Knaufkoeien die constant gemolken worden. Echt waar.
Koen laat ons ook nog zien dat de bijna tien centimeter dikke chapelaag niet gewapend is. Gelukkig maar. Ze draaien er gewoon kunstofvezels door en die geven de laag consistentie en stevigheid. Gekapt stro, ja.
Verder leren we dat de buitenmuren tegenwoordig gewoon aan de binnenmuren hangen. Boven ramen en deuren rusten de stenen op geveldragers van een zekere Korbo. Zo vermijd je koudebruggen en vochtplekken. Fantastisch woord. Koudebrug. De rillingen lopen er van over mijn rug. "Da's nodig, met al die isolatie tegenwoordig", zegt Koen. "Er is amper nog natuurlijke ventilatie in een modern gebouw."
Zoveel isolatie. Het is me wat. Dikke pakken met honinggele plakken Rockwool vliegen constant door de lucht - een echte luchtbrug - en landen op het zwaar geïsoleerde dak van de sporthal. Fotograaf F. begeeft zich onvervaard tussen de heetgebakerde dakmannen met hun gasflessen en vlammenwerpers, die met hun schoentippen schuifelend, rollen Soprarock uitrollen, terwijl hun branders de bitumen verhitten en even weer vloeibaar maken, zodat het zich als het ware stollend vastkleeft op de aanpalende baan. Aardolie. Gasvlammen. Nomaden. Steppewind. Het lijkt wel Kazakstan hierboven.

Meer foto's van fijne charcuterie.

De bende van Knauf

2009-11-25T22:33:00.024+01:00

Het is allemaal grijs en grauw op de nieuwe campus. Werfleider Koen heeft net een portie watersnood achter de kiezen. "Maandag zijn alle kelders ondergelopen", zegt hij. "Ik heb zeven zware pompen ingezet, maar ik kreeg het water amper weg. Materieel valt de schade wel mee, maar alles wordt smerig en je verliest er veel tijd mee, hè. Buiten metselen is lastig, hellingsbeton op het dak gieten ook. Je moet improviseren om de boel te laten draaien en op schema te blijven."
Fotograaf F. heeft een nieuwe camera. Met een schermpje dat je uit het toestel kunt trekken, opzijklappen en draaien en kantelen als een spiegeltje. "Handig hoor", vindt hij. "Je kunt bij voorbeeld makkelijk mensen fotograferen zonder dat ze het in de gaten hebben." De stiekemerd. Zo, knip, knip uit de buik fotograferen. Mensen trekken terwijl je achteloos naar je navel staart.
We stampen een tikkeltje droef gestemd en enigszins zwartkijkend door deze nochtans prachtige school in spe. Nergens een streepje kleur. Zwart-wit dan maar vandaag?
Maar er is altijd licht aan het einde van de tunnelvisie. Plots zien we pleisterwerk. Plamuur. Ja hoor, hier is al "geplakt". Een hele verdieping. Witter dan wit. Kalk, krijt, gips. Die scherpe prikkel in de neus. Een streepje niespoeder. Hier zijn de muren doek geworden, canvas. Ruwbouw werd vlakte, tabula rasa, onbeschreven blad. Gladgestreken door artiesten in witte overalls.
Maar ze zijn opgelost. De verdieping is verlaten. De plakkers zijn niet gebleven. In het midden van een groot lokaal hangt een korstige overall over een stoel. Daaronder een paar begipste werkschoenen. Het lijkt wel een stilleven. Iets wits van Raveel, weet ik veel. Of een sculptuur in het Mukha.
Ja, het is een schone stiel. Iets voor zwierige strekenmakers met een aparte slag. Of zoals mijn vader zaliger, gepatenteerde huizen- en hokkenbouwer na zijn uren (en die van ons) het formuleerde: "Ik kan alles. Metsen, vloeren, chapen. Ge noemt het maar. Maar vraag me niet om te plekken. Dat is een stiel apart."
Natuurlijk kon hij wel alles, onze pa. Hij weigerde gewoon in het wit te werken. Uit principe of zo.
Maar goed, stucwerk blijft een beetje kunstwerk. Een vak apart. En ik weet hoe dat komt. Volgens mij zijn plakkers lid van een geheime gilde die zijn eigen geheime recepten beschermt. Ze noemen zichzelf stukadoors, ja mijn oor. En ze werken met troffel, paleerijzer, vloerplakspaan, raapspaan, spackmes en rei. En Knauf natuurlijk. Altijd boenk erauf. Als dat geen rare snuiters zijn.

Bekijk onze witte foto's.

Kranige jongens

2009-11-16T12:33:00.017+01:00

Vandaag komen de jongens van meneer Van Der Spek een van de twee kranen op de werf van de nieuwe campus demonteren. Spektakel verzekerd.

Kraanjongens zijn vroege vogels. Als we arriveren, ligt de veertig meter lange onderarm al op straat. Netjes afgehaakt. In de volgende twee uren worden bovenarm, spits, betonnen voeten en stuurcabine gedemonteerd, op opleggers geladen en weggevoerd. 's Middags staat enkel de kraantoren nog overeind, zij het enigszins wankel en onzeker. Ontluisterd. Een stomp.
De afbraak is een kwestie van vakmanschap, behendigheid en stalen zenuwen. Een bijna blind vertrouwen in elkaar en gechronometreerde coördinatie. De volgorde van elke handeling en elke beweging ligt vast. In het kraanboek.

"Routine?", lacht Luk, de ervaren regisseur op de grond. "Ja en nee. Het is natuurlijk altijd een soort mekkano die je in elkaar moet zetten of uit elkaar moet halen, maar het mag nooit routine worden. Elke werf is anders. Alles moet altijd weer zorgvuldig worden overwogen. Anders gebeuren er ongelukken. En die willen we niet hé. Hier valt het mee. Er is genoeg ruimte. Maar soms zijn de omstandigheden niet zo gunstig. En dan moet het ook lukken."
Net als de twee rubberen pipo's die schijnbaar nonchalant halsbrekende acrobatieën uitvoeren in deze uit de kluiten gewassen klimrek, heeft Luk geen last van hoogtevrees. "Niemand van ons", grinnikt Luk. "Als je bij ons komt werken, word je meteen naar boven gestuurd en binnen de minuut weten we of je geschikt bent voor de job."
Nee, dank u, Luk. We blijven liever hier beneden, op de begane grond, bij het andere kraanbezoek.
"Ach", zegt Luk. "In de ogen van de bouwvakkers zijn wij de cowboys want wat we doen ziet er spectaculair uit, maar ik kan je verzekeren dat we geen zotte toeren uithalen. We worden trouwens heel streng gecontroleerd."
Luk ontpopt zich tot een prima woordvoerder voor zijn patron. Hij legt uit dat meneer Van Der Spek de exclusieve verdeler is van Onze Lieve Heer (Liebherr) en met 110 werknemers een van de drie grote spelers in dit land. Dat hij constant minstens drie teams op pad stuurt en dat hij alles meegerekend wel bijna 1000 kranen in zijn stal heeft. En waar liggen die allemaal, als ze niet recht staan?
"Als het goed draait, zijn al die kranen constant onderweg", zegt Luc. "Van de ene werf naar de andere."
Dus eigenlijk is meneer Van Der Spek een circusdirecteur en zijn kranen grote circusdieren die van de ene stad naar de andere sjokken. Deze gasten hier zijn de oppassers, de stalknechten, de verzorgers en dompteurs. En de kraanman is de ruiter natuurlijk. Die zit erop. Maar op enkele verstokte werftoeristen na kijkt niemand hiervan op. "Dat klopt", lacht Luk. "Niemand staat er stil bij wat er allemaal boven zijn hoofd hangt." Een filosoof, onze Luk.

Ja, het is een wonderlijke wereld waarin kranen rondreizen als zigeuners en hun koude kunstjes opvoeren op werven waar geen ongehelmde mens een voet mag zetten. Telkens weer opgebouwd en afgebroken worden. Dingen van gewicht optillen, ze rondzwieren over de daken en de hoofden van nietsvermoedende slapers en koffiedrinkers en ze zachtjes weer neerzetten. Niemand merkt ze op. Tenzij ze plots omvallen en zich in een flatgebouw boren. Wegens een berekeningsfout in hun anatomie. Een kleintje misschien, maar met soms verpletterende gevolgen.
Daar kunnen de kranen zelf niks aan doen. Niet aan de vooruitgang. En niet aan de vernietiging. Kranen zijn uiterst gevoelig en delicaat, maar ze voelen hoegenaamd niets.
Als we vertrekken komt er een korte kreun uit wat er nog van de kraantoren staat. Even maar. Ergens in zijn losgedraaide knieën van ijzer. Zijn collega-kraan die al die tijd onverschillig heeft doorgewerkt, zwenkt nog een keer naar wat er van zijn spitsbroeder rest. Als in een groet. Adieu, stompie.

Bekijk de hele kraanstory in detail.

Flat Tube

2009-11-12T22:28:00.015+01:00

De werf baadt in de modder. Het lijkt wel de Ijzervlakte. Gehelmde stakkers in loopgraven. "We hadden het buitenmetselwerk willen afwerken", zucht werfleider Koen, een vermoeide officier in zijn barak, het zenuwcentrum van deze kleine dagelijkse oorlog tegen deadlines. "Maar met al die regen is er vooral binnen gemetseld." En inderdaad, op onze speurtocht zien we hier en daar, plompverloren, een muurtje staan. Zomaar. Kleine, vriendelijke muurtjes.
Koen heeft ons aangeraden nogmaals de bibliotheek te bezoeken, de 'onderwijswerkplaats' die zich over twee verdiepingen uitstrekt, in het arendsnest. "Het dak ligt erop, de trap zit erin. Je kunt de ruimte daar nu echt aanvoelen", zei hij. En dat is zo. Voorin en achterin komen grote glazen wanden. "Dat wordt een huzarenstukje", aldus Koen die prompt het betonnen kader begint te schetsen dat aan de voorgevel moet worden gehangen om al dat glas te omvatten.
“Eigenlijk is de bibliotheek een buis”, merkt fotograaf F. op. “Van voren en van achteren open.” Een grote kijkbuis voor een generatie kijkbuiskinderen. De You Tubebaby’s. I tube, you tube, we tube. Platte tube.
“Helemaal geen arendsnest”, monkelt Koen. “Die vergelijking gaat niet op.” Klopt. Maar wel een nest met een hoog Meneer-de-Uil-gehalte. Een boekenuil in een buis. Toch?
Op de affiche aan de Lokerenstraat zijn de zomerdromen al lang vervlogen en prijkt nu heel toepasselijk reclame voor de woon- en interieurbeurs Cocoon. 'Hoogtechnologisch cocoonen': het was een denkpiste voor de 'look and feel' van de nieuwe campus. Een open nest. Bloemetjesbehang en grenen keuken, maar een poort op de wereld. Warm und Wunderbar.
Een beetje zoals de vervlogen zomerhit die weerom geheel toevallig uit de werfradio waait: Haus am See van Peter Fox. Aus Berlin. Die stad met dat muurtje. “Ich habe zwanzig Kinder. Meine Frau ist schön. Alle kommen vorbei. Ich brauch nie rauszugehen.” Dat blijft hangen, dat lijntje.
F. stopt nog voor een shot van een stapel buizen. “Hier liggen de buizen al”, zegt hij. “Waarvoor dienen die?” “Voor de proclamaties.”
Ha, ha. Zeg dat het niet waar is.
Ten slotte knielt F. voor een blik Zandleven. Zandleven, echt waar.

:-) We made it!

2009-10-28T13:35:00.036+01:00

Voor het wintert, zijn we beschut tegen weer en wind. Ze leggen het dak al op de sporthal en ook op het arendsnest. Voor het eerst tekent de skyline van de nieuwe campus zich af tegen de Turnhoutse lucht. Het staat er.
Ruw, kwetsbaar, nog maar half ontpopt. Amper geboren. Nog vreemd, onwennig en ontdaan. Maar ook een tikkeltje brutaal. Een nieuwkomer die zijn spiegelbeeld ontdekt in de ruiten van de tegenoverliggende, gepensioneerde kazerne. Plots oog in oog met papa kazerne.
Nieuwbouw (M/V) zoekt naar een eigen gebied. Een topografische identiteit. Een naam, een imago. Een onbegonnen ruimte die op bezetters wacht. Denkbeeldige eigenaars. Tijdelijke bewoners. Passanten. Indringers. Zachte vandalen met krijtvingers.
Waar de gevelsteen gemetst en gevoegd is, halen stellingmeesters razendsnel de staketsels weg. Ze vertrekken naar andere werven. Andere fronten in de stellingenoorlog. De dagelijkse bouwwoede in dit land van baksteen en koning.
In blok B worden de ramen geplaatst. Op het gelijkvloers kijken we door het eerste glas naar buiten: herfstbladeren, ha. Dat wonderbaarlijke kleurenpalet, bla, bla, bla, u kent dat wel. Winddicht is het nog niet want de ramen zijn niet afgewerkt en kieren nog. Op de vloer van de toekomstige bibliotheek zie ik herfst in de roeststrepen die gevallen nagels in het beton achterlaten. Spijkerschrift. Oeps, daar ontdek ik een smiley en de tekst 'We made it!' in het beton gekrast. Een handtekening van de bouwers? Een dubbelzinnige, verborgen claim op auteurschap? Een zucht van opluchting? F., de fotograaf, komt en vereeuwigt.
Een eindje verder in de half verrezen trappenhal klopt een kolossale en aimabele bouwvakker met een voorhamer roestkleurige bewapeningsstaven diep in voorgeboorde gaten. Hij houdt de staaf met zijn voet op de plaats en zwaait. De hamer treft de kop van de staaf met lugubere precisie.
"Tja, wat is entropie?", antwoordde de professor. "Eigenlijk betekent dat gewoon dat alles kapot gaat." Is roest entropie? Of is het iets nieuws? "Sweet dreams are made of this", klinkt het uit de werfradio. "Who am I to disagree? Travel the world and the seven seas. Everybody's looking for something..."
De zon breekt door het wolkendek. De zendmast ligt platvloers te zonnebaden in een grote plas in de sporthalkuip. Een vlucht grijze duiven scheert langs het arendsnest. Vliegtoeristen op zoek naar een til.

Blader door ons herfstalbum.

Hoogspanning

2009-10-21T18:54:00.026+02:00

"De hoogspanningscabine wordt morgen aangesloten", zegt werfleider Koen. Het is een van de vele activiteiten die hij opsomt, want de werf bruist vandaag als een Dafalgan in een limonadeglas.
Maar bon, wanneer u dit leest hangt de nieuwe Turnhoutse campus van de K.H.Kempen aan het net. Electrabel zal content zijn. En meneer Davignon die elke eurocent goed kan gebruiken, des te meer.
Als fotograaf F. zijn camera opheft, als een klein vraagteken, reppen de stoere stroommannen in de hoogspanningsbunker zich naar buiten. Ze laten de binnenkant van hun handen zien. "Hola. Een foto? Dat beweegt niet hé. Dan zien ze ons niet werken." Hilariteit.
We blijven alleen achter in het heiligdom met 15.000 potentiële en bijna voelbare volt. En een doodskop die vriendelijk naar ons grijnst. Terminator. Een plakkaat naast de gewapende deur met prentjes uit de jaren vijftig en het opschrift "Eerste hulp aan de geelektrokuteerden” (sic). Dat klinkt behoorlijk terminaal. Zoals "de gedeporteerden". "Onze gesneuvelden". "Weduwen en wezen". Vrij vertaald lees ik op het plakkaat: "Blijft overal af en voor wie hier ligt: laat alle hoop varen." Maar ik kan verkeerd zijn.
F. wijst op een grote blok die hij ‘transformator’ noemt en ik fluit bewonderend naar de vuistdikke in rode rokken verpakte kabels en de koperen vlechten van middeleeuwse jonkvrouwen. Ferme stoten. Ondanks alle high tech hangt hier een zweem Merlijn in de lucht, alchemie. En waar zijn de rode ridders die deze zaal spoorslags hebben verlaten? Hoogspanning ha. Stroomschrijn. Da’s wat anders dan een zielig zekeringenkastje tegen de muur. Vroeger kwam meneer Electrabelletjes lui même in een mooi gestreken uniform, met een kepie en gouden insigne, de meters nog controleren. Maar dat was ook al in de middeleeuwen.
Als we een verdieping hoger een vuurspuwende draak spotten (zie foto) die zich in een luchtkanaal heeft vermomd, staat ons delicate zenuwstelsel helemaal in brand. Gelukkig is er een zilveren speer onderweg, een bliksemschicht, om het oog van de draak te doorboren. Groene Saint Michel. Zonder filter. De allegorische dood op bestelling. Stop een tijger in uw tank.
We reppen ons met rook uit onze oren naar buiten. Een zwoele herfstdag vandaag. De werf is echt een dampende kleurensoep in een grote grijze kom. Gele, blauwe, rode en oranje kranen en kraantjes, gele, blauwe en rode containers en helmen en T-shirts en verpakkingen in alle kleuren.
We gaan nog even naar de sporthal waar het stalen dakskelet wordt gemonteerd met behulp van een oranje giraf. “Een kleintje”, volgens Koen, maar die is het grote werk gewoon. De kraan staat te dicht bij de keldermuur en dreigt de sporthal te beschadigen en dus moet hij verder opzij. Dat is een heel gedoe want hij heeft zich quasi vast gereden in het zand en moet worden uitgegraven met middeleeuwse schoppen. De giraffenjockey, mooi bij zijn kraan kleurend in zijn oranje T-shirt, gebaart van krommen haas en verzet zich met hand en tand, maar moet uiteindelijk inbinden. Hij trekt zijn lange nek in, trekt de keverpoten in die de kraanwagen aan de grond houden en kruipt op zijn dikke banden door het zand.
Soms lijkt het hier wel fabeltjesland.
Maar dat is slechts schijn.

Meer fabelachtige foto's in ons Jommekesalbum.

Hoogtemoed

2009-10-15T14:16:00.017+02:00

Voor een laagvlieger met een milde vorm van hoogtevrees is de klim naar het arendsnest via een dun laddertje niet evident. Boven slaat de schrik in de benen. Zeepbenen. Alsof je op een groot stuk glibberige Marseillezeep (palmolie en kokosnoot) op zee dobbert. We staan te duizelen op een schommelend vlot, enkel omringd door hoogte en diepte. Aangezogen door zacht zingende zwaartekracht.
Niet dat het hoogste punt van de nieuwe campus zo hoog is. Vergeleken met een wolkenkrabber is het een uit de kluiten gewassen duiventil. Maar het is hoog genoeg voor een blik over Turnhout: de rode daken golvend in het koude ochtendlicht, de Kaaitorens, de kerken, verstild in de eerste winterprik.
Ik kijk omhoog tegen de knieën van Kraanman, de tweede, die net een twintig meter lange, stalen balk naar de nok aan de voorzijde van deze nog virtuele verdieping stuurt. Daar zitten, links en rechts, twintig meter van elkaar, twee bouwvakkers klaar op een stelling om de gebogen balk, die op een kleerhaak lijkt, aan de kolommen vast te klinken. Alsof het niks is.
Niemand hierboven lijkt zich te bekommeren om de hoogte. Dat loopt fluitend en onbewogen over de verse roofing van blok B, over Gods hemelse akkers. Het kan hen allemaal geen ene moer schelen. Als de bouwvakker met de wapperende grijze manen, die net de bouten heeft vastgedraaid, een belachelijk laddertje tegen de dwarsbalk aanzet om kraanman los te knopen, durf ik niet meer te kijken. Op een ladder in tegenlicht. Leunend tegen de wolken. Enkel een balkje en een paar boutjes tussen alles en niets. Een gedachtestreepje. Drie puntjes. Het ziet er zo allemaal zo 'casual' uit. Een milde vorm van hoogtemoed. Een grenzeloos zelfvertrouwen in de wetten van de fysica. Een heel klein beetje zoals op die beroemde foto van die bouwvakkers die hoog in de New Yorkse lucht op een wolkenkrabberbalk zitten te lunchen, alsof ze op een bankje in het park zitten. Piece of cake. Remember? (Lunch atop a Skyscraper van ene Charles C. Ebbets).

Klik hier voor de luchtexploten van fotograaf F en een stand van zaken.

Chika

2009-10-12T10:34:00.010+02:00

Op vrijdag 2 oktober overhandigde de Turnhoutse schrijfster Chika Unigwe het logo 'Hogeschool zonder racisme' aan AD Maurice Vaes. Chika toert momenteel door Engeland met haar enthousiast onthaalde tweede roman 'On black sisters' street', eerder in het Nederlands verschenen onder de titel 'Fata Morgana'. We vroegen de in Nigeria geboren en getogen Chika of ze iets over de komst van onze nieuwe campus wilde schrijven als 'nieuwkomer' in Vlaanderen, als Turnhouts gemeenteraadslid, als Turnhoutse, als mama van vier kinderen, als vrouw van de wereld... 'Geen probleem', zei ze.

Als nieuwkomer in Turnhout, meer dan elf jaar geleden, had ik de diversiteit die we nu (waarschijnlijk, hopelijk) vanzelfsprekend vinden, helemaal gemist. Er is zoveel veranderd in al die jaren. Je komt veel nationaliteiten tegen in ons Kempische Turnhout. Overal rijzen nieuwe gebouwen uit de grond, nieuwe verkeersreglementen enzovoort.
De nieuwe K.H.Kempen-campus die er nu komt aan de Blairon bijvoorbeeld. Ik kijk met fierheid op naar de progressie van de gebouwen en ik trappel vol ongeduld totdat het af is en de eerste studenten er hun studies zullen aanvatten.
Een wijze vrouw zei me ooit dat studenten niet alleen de leiders van morgen zijn maar dat zij ook de vooruitgang van vandaag belichamen. Volgens haar is een student herkenbaar aan zijn of haar open geest, aan zijn of haar reislust. Een student gaat alle nieuwe ervaringen met open armen tegemoet. Ik hoop dat de studenten die aan KHK-Turnhout zullen studeren, studenten zullen zijn die deze kenmerken in zich dragen. Studenten die eerlijkheid en rechtvaardigheid eisen boven alles; leiders van morgen die mensen eerst en vooral als mensen behandelen; jonge mannen en vrouwen die niet bang zijn voor anderen maar steeds een dialoog durven starten. Ik wens hen alle succes toe.

Chika

Een uitgebreid interview met Chika lees je in het volgende nummer van 'Agora', het tijdschrift van de K.H.Kempen. Ook interessant als kennismaking met Chika is het boekje 'Diep in uw schoot', een uitgave van de Warande, waarin Chika met bitterzoete humor 'haar intrede' in de Kempen beschrijft.
Zie ook: http://www.chikaunigwe.com/

Vliegende trap

2009-10-07T19:05:00.015+02:00

Vandaag staat de zichtbetonnen trappenhal in blok B op het menu. "Ze zijn de trappen er nu aan het insteken", heeft werfleider Koen gezegd. Op het gelijkvloers is het perspectief niet goed, dus klimmen we een verdieping hoger. We staan er nog maar net of er zweeft al een grote betonnen trap voor onze neus. Lap, ook al prefab. Een vliegende trap. Twaalf treden. Stairway from heaven. Met de bewapeningsstaven die er aan de onder- en de bovenkant uitsteken, lijkt het echt wel een beetje op een gevouwen vliegend tapijt. Of nee, op een vliegende zittribune. Lijkt wel een titel van Jommeke: De vliegende zittribune.
We konden alles zien. We hadden pret voor tien. Leve de zittrubien. Ha, nee. Leve Led Zeppelin natuurlijk.
Kraanman laat de trap zachtjes zakken en op de begane grond staan twee gasten klaar om het gevaarte te 'positioneren'. Met blote handen, kleine duwtjes en lieve woordjes mikken ze hem precies waar ze hem hebben willen. Het is millimeterwerk. Als een van de gasten neerknielt en zijn weliswaar gehelmde hoofd onder de op één meter van de grond bengelende trap steekt om ergens aan te prutsen, richten we snel een schietgebed naar boven, waar Hij in zijn oor aan het peuteren is, Kraanman. Maar binnen de dertig seconden ligt de trap op zijn plaats, waterpas en netjes tegen de muur. Straf werk. De trappen van vergelijking schieten hier tekort. Trapman test de treden meteen uit, maar bescheiden als hij is, steekt hij zijn handen niet in de lucht als hij boven komt. Dit zijn artiesten tegen wil en dank. Performancekunstenaars. Alleen het applaus ontbreekt. Gelukkig hebben wij het gezien en maken wij dit publiek. Circus Van Roey-Vanhout presenteert: De trappentemmer. Ook een mooie titel. Voor een Suske en Wiske.
En De Slijpschijfviolist. Wat een hels kabaal. Dat woord alleen al doet pijn: slijp-schijf. Misschien valt er toch iets te zeggen voor het Antwerps als standaardtaal: 'slaap-schaaf'. Klinkt veel beschaafder. Over akoestiek gesproken. Bij de sporthal maken we foto's van de akoestische stenen. Die hebben een gleuf, een profiel en een laagje isolatiemateriaal aan de binnenkant.
"Om de typische sporthalgeluiden te absorberen", zegt Koen. "Voor het comfort van de sporter." Zo willen we het horen. Hebben wij in de jaren tachtig geen blijvende trommelvliestrauma's opgelopen door het krankzinnige gefiep van driftige schoenzolen op de zweetvloer van een typische Vlaamse gemeentelijke sporthal mét chagrijnige bewaker? "Pas, pas, pas! Geef dan een pas man!", imiteert Koen ander typisch sporthalgejammer dat tegen het plafond botst en wegkaatst als een ongrijpbare bal.
Maar hier op de nieuwe campus zal men gelukkig sporten in stilte. Op basketsloefkes. In slow motion. Want volgens Koen zal het speciale dak zelfs het trommelgeroffel van de regen doven. Minder moet dat niet zijn.

Doorblader nu in stilte ons fotoalbum.

Proefraam

2009-09-30T20:39:00.015+02:00

"Hei, Witte!", roept een metser hartelijk naar de enige zwarte bouwvakker die op de werf van de nieuwe campus werkt. Die komt net de blauwe trap op met een grote zak over zijn schouder. "Wat zit er in die zak, Witte?" "Daar zit snoep in voor de brave mannen. Maar daar zijt gij helaas nie bij", zegt de Witte en hij vervolgt onverstoorbaar zijn klim naar het dak. Lap, die zit. De Witte is een crème van een gast. Altijd cool. Charisma zat.
Maar we dwalen af. Terug naar de kern van de zaak. Waar staan we en waar gaan we naar toe?
De kernwoorden voor vandaag zijn: proefraam, stortbak en gleuf.
Zo is het nu eenmaal. Niks aan te doen. In die fase zitten we.
"We hebben twee proeframen geplaatst en daarnaast twee voegkleuren in de gevel", zegt werfleider Koen. Proeframen? Weer een lekker nieuw woord.
"Eigenlijk doen we dat voor bijna elk bouwelement: een proefraam, een proefdeur, een proefplafond, een proefkleur... De bouwheer en de architect kunnen dan kijken of het goed is. Of er nog iets moet veranderen. Ik heb nu al begrepen dat de krukken te hoog zitten."
En ze zitten inderdaad hoog die raamkrukken. Piepkleine mensjes en onderdeurtjes kunnen het wel schudden. Die moeten op een stoel klimmen om het raam te openen. Maar de campus is toekomstgericht en zoals die studenten tegenwoordig groeien, hangen die krukken over tien jaar net goed. Of aan de lage kant.
"Kom eens kijken", wenkt fotograaf F. die onvervaard in een klein kamertje gedoken is. "Ik heb ze gevonden." Warempel. Daar staan ze: de stortbakken. Van Geberit godbetert. Broederlijk of zusterlijk al naargelang. In paartjes, naast elkaar. Dicht bij elkaar. Dat wordt gezellig. Stortbakken voor potten en stortbakken voor urinoirs. Prozaïsch inderdaad. We kunnen het ook niet helpen.
Het volgende dat F. aanwijst is een grote brede gleuf in de gevel. De brievenbus van Campus Blairon 800! Of is dat nog maar een proefbrievenbus? En hangt die wel op reglementaire hoogte? Kan een piepkleine postbode of een minihuisvrouw met briefbezorgerscompetenties daar wel bij? En is ze niet veel te ruim bemeten? Er kan makkelijk een laptop door. Misschien wel een broodrooster. Of een anorectische dwerginbreker. Met een laddertje natuurlijk. En wat dan? Het lijkt wel een stortbus. En moet daar geen klep in? Tegen de tocht. En tegen de nieuwe wind die zachtjes fluitend door de gangen dwaalt?

Proefopnames vindt u in ons album.

Ecogirl

2009-09-23T23:48:00.009+02:00

Ze hangt levensgroot tegen een wand van de werfkeet en kijkt ons uitnodigend aan. Wervend als het ware. Een blonde lok, een loshangend schouderbandje aan de blauwe overall, de gele helm aan de gordel, sexy rood potlood in het borstzakje. Een wilde bouwvakster. Ze zwaait vrolijk met een grote zak vol plastic zakken en ze zegt: "'T is in de zak jongens!" Er staat ook: "Ik heb succes bij 77% van de mannen. Helpt u dat cijfer omhoogtillen?" Onder op de affiche staat de verlossende, want ondubbelzinnige, boodschap "Laat plastic verpakkingen niet meer zwerven op de werven." Dat rijmt als een bus.
"Mag ik je voorstellen? Mijn vervangster.", zegt werfleider Koen. "Ze hebben ze hier neergehangen toen ik buiten strijd was door die operatie aan mijn wijsheidstanden." "Wijs?" "Nee, mijn type niet. Ziet er niet al te slim uit."
Het domme blondje met een snuggere boodschap. Het reclamebureau dat de campagne bedacht om de bouwvakker te sensibiliseren de zakjes in een zakje te steken, is niet verder geraakt dan de pin-up aan de binnenkant van de locker. "Dat klopt", zucht Koen meewarig. Vreselijk toch, zo'n clichés. Maar pas op, ze bestaan hoor. Ik zag ooit net zo een meisje uit een betonmixer stappen. Ze gooide haar haren naar achteren en ineens hoorde je overal de hamers neervallen, heel de werf viel stil." De olijke, ronde Hollander die net is komen leveren, knikt instemmend. "Had se sukke korte haren? Nee? Nou, bai ons heppe we wel meer van sukke meiden in de constructie. Met van die. Sukke grote, weet je wel. Plastieken hoor. Nee, niks foor mij. Geef mij maar puur natuur, ha."
Ecogirl. Puur natuur.
Koen moet toegeven dat een grote werf als deze tonnen afval produceert. "Amai", zegt hij. "Als ik bedenk dat mijn schoonvader elke nagel recupereert, dan schaam ik me soms. Maar wij sorteren wel plichtsbewust hoor. Metaal, hout. En nu dus ook plastic."
Toen we daarnet, onder een loodgrijze lucht, over de werf zwierven, vielen de talloze metalen staketsels op. Een enorme meccanopuzzel. "Dat is puur ondersteuning van de bekisting", zegt Koen. "Tijdrovend werk. Dat blijft staan tot het laatste greintje beton gegoten is."
En dat zal niet zo lang meer duren want bijna overal is de nokhoogte bereikt.
We gaan boven, in de bibliotheek, in het arendsnest, een beetje genieten van de 'vide', de leegte die daar nog prominent aanwezig is. Space. Vergezicht. We zien een flard van batgirl , flaneren over luchtbruggen, steken over naar gebouw D, ontdekken een nieuwe blauwe trap en zien hier en daar iemand in stofwolken gehuld vlijtig bezemen. Cleangirl. De werf ziet er opmerkelijk opgeruimd uit.
"Dat klopt", zegt Koen. "Er is al veel gebeurd en dus hebben we al veel materiaal weggehaald. Binnenkort zijn de bekisters zo goed als klaar."
De bouw van de nieuwe campus begint net voor het vallen van de bladeren langzaam maar zeker aan een nieuwe fase. De ruwe bolster is bijna klaar, nu nog de blanke pit. De pikante pit. Oké dan: de pittige pit. Dat allitereert als een trein.

Help onze kijkcijfers omhoogtillen. Bekijk ons album.

Gratis tip: de echte babe met gele pothelm heet natuurlijk Sam. Sam is het stripmeisje van de fenomenaal straffe Antwerpse kunstenaar Jan Bosschaert.

Meiboom

2009-09-21T09:38:00.016+02:00

Verhinderd door uitzonderlijke verplichtingen konden we afgelopen vrijdag 'het steken van de mei' op de werf niet bijwonen. Gelukkig is fotograaf F. plichtsbewust alleen op pad gegaan en heeft hij alweer een serie waarheidsgetrouwe en ongemanipuleerde foto's in ons album geplakt.
Bij zijn begeleidende mail voegt F. een pak onverwerkte informatie over de historische, folkloristische, heemkundige en niet in het minst Freudiaanse aspecten van de traditie van de meiboom. Hartelijk dank daarvoor F. Hij laat tevens fijntjes weten dat de AD van de hogeschool in zijn dankwoord ook de 'bloggers' vermeldde voor hun bijdrage. Ook daarvoor hartelijk dank. Nu, als we er al bij waren op de werf van de nieuwe campus, dan hebben we voornamelijk in de weg gestaan. De hoogste eer en dank gaat dus naar de ongeveer vijftig arbeiders en hun teamleiders die campus T. tot op deze hoogte hebben gebracht.
Oké, wat is dat een meiboom? In september dan nog.
In een nummer van Ons Heem lezen we het volgende. "Wanneer in de bouw de nok van het dak is bereikt, wordt de mei gestoken."
De mei is een boom, een tak of een paal die (en dat hebben we elders gelezen) lang geleden bij het begin van de zomer in de aarde werd geramd om vruchtbaarheid voor de velden af te smeken.
"Volgens K.C.Peeters was de richtmei in de zomer een berkenboom en in de winter een dennenboom versierd met bloemen en lintjes. Vroeger werd op de dag van het meisteken niet gewerkt. De eigenaar was verplicht de ambachtslieden en de buren die hielpen 'richten' flink te trakteren met drank. Bij de boeren werden eerst boterhammen met hesp gegeten."
Omdat de hogeschool traditie hoog in het vaandel draagt, maar vooral innovatie tot haar deugden rekent, trakteerde ze de bouwers van campus T. op een ultramoderne barbecue en was zij gul met het bier dat een stier op het etiket draagt. Toch een agrarische toets. De boom in kwestie lijkt sprekend op een berkenboom en is versierd met plastic lintjes. Hij staat op een stalen constructie boven op de vloer van de bibliotheek, die het hoogste punt markeert.
Men kan er over discussiëren of het hoogste punt echt 'bereikt is' of enkel 'aangeduid', maar deze kleine manipulatie was naar verluidt noodzakelijk omdat de eindfase van de ruwbouw ingezet is en sommige ploegen al naar andere werven vertrekken. Als de waarheid dan al een ietsiepietsie geforceerd werd, dan was dat enkel om iedereen te kunnen trakteren. Om bestwil en humanitaire redenen dus. Zo zijn we.
Ondanks dit voorlopige hoogtepunt in de groei van campus T. eindigen we op een wat trieste noot van de heer Vannoppen in Ons Heem. "Toch bemerken we een achteruitgang", schrijft hij. "De woningen die 'sleutel op de deur' oÍ volledig afgewerkt gebouwd worden, zitten daar voor iets tussen. Daar ziet men meestal geen 'mei' meer steken..."
Weer dreigt een volksgebruik in deze contreien uit te sterven door onpersoonlijkheid en onverschilligheid, maar daar zullen wij dus een stokje voor steken.
Hogescholen zijn er immers niet alleen om de toekomst te markeren en studenten te richten naar het hoogste punt. Zij spelen ook een actieve rol in het bewaren van tradities. Het is maar dat u het weet.

Meer info: Vannoppen, H. (2008) De mei steken op het dak van een woning. Ons Heem, 61, 4, 45-51.

Kapellekesbaan

2009-09-14T12:20:00.015+02:00

Vrijdag 9/11. Vandaag krijgen de medewerkers van de drie Turnhoutse departementen van de K.H.Kempen de kans elkaar beter te leren kennen. Over een jaar moeten ze samenwerken op de nieuwe campus. Een beetje oefenen kan dus geen kwaad. Het event ‘Turnhout goes Blairon’ is een soort ‘teammixing’. De mensjes mengen en hopen dat de brij niet kloddert of schift. De organisatie is onberispelijk en het concept geniaal. Daarom kunnen we het helaas niet goed uitleggen. In het erfgoedhuis worden de deelnemers in twaalf gemengde groepen opgedeeld en uitgezonden om via een les, zoektocht of kwis op de drie locaties elkaars cultuur en geschiedenis te doorgronden. De look, de feel en de touch. Wij volgen.
In de Begijnendreef (Handelswetenschappen) zit een lange rij bange examinandi op de bank te wachten op een computertest. De examenmeester is onverbiddelijk, de zenuwen staan strak en de computer kent geen genade. Business as usual. Een mooi begin. In de ridderzaal van het Heilig Graf in de Patersstraat (Lerarenopleiding) wordt het helemaal te gek. We mogen onder het monotoon gedreun van een stem die afkortingen voorleest in de schatkamer van honderd jaar normaalschool rondsnuffelen, maar we zien niks normaals. Een schier eindeloze stoet meisjesuniformen, de lege loden regenjas van zuster Lisette, de schimmen van een geheim genootschap, opgezette krokodillen en tal van andere aanwijzingen die ons zes minuten lang compleet verbijsteren. Alleen een installatie van Jan Fabre met plafondkevers en rottende parmaham krijgt dat normaal gezien voor mekaar. In de Herentalsstraat (Gezondheidszorg) is het ook al prijs. Een bijzonder erudiete meesteres geeft daar een bangelijk college over gasthuiszusters, godshuizen, pestlijders en griezelige geneesheren die bloedzuigers kweken. Enfin, het is voorwaar een leerrijke namiddag.
Ook de pitstop hakken erin. Bij elk departement hebben de organisatoren een bijpassend kapelleke gekozen. In de Ranonkel, de Penge en het Galerijke mogen de talrijke fraudeurs hun zonden opbiechten, gaan ze - hapje, drankje - ter communie en krijgen ze vlotjes de absolutie. Een speciaal woord van dank hierbij aan de beminnelijke hogepriesteres van het Galerijke die voor “de mensen van de pers” een dubbele portie scampi’s en een Bolleke versierde. Respect!
Na deze lange werkdag trekt het korps naar de werf zelf. Onze werf. Die waarover we nu al ruim een half jaar berichten. Daar wordt in de agora het aperitief geserveerd. Voor het eerst ontmoeten gebouw en toekomstige bewoners elkaar. Campus en korps. Dag Campus. Dag Korps. Het is een magisch moment. De mensen geloven hun eigen ogen niet. Zo mooi. En het gebouw dat nog maar half af is en zich zichtbaar geneert, heeft toch al zoveel klasse dat het de indringers liefdevol opneemt, zodat er uiteindelijk een volledig koperen blaasorkest nodig is om de campuscrashers weg te lokken en in stoet naar de volgende halte te voeren.
De dag eindigt met een barbecue in een bekend etablissement waar de AD een flink gekruide en fel gesmaakte speech geeft. Daarin vergelijkt hij de 15 jaar dat de K.H.Kempen bestaat met de tijdsduur van het event, zodat hij correct kan stellen dat de nieuwe Turnhoutse campus op een uurtje tijd gebouwd zal zijn, tussen vijf en zes. “En het zal nog tot vier uur morgenvroeg duren vooraleer het allemaal afbetaald is”, besluit hij met een kwinkslag. Fijn, dan is morgen bij het ontbijt alles in kannen en kruiken, denken we.
De avond eindigde in complete verbroedering. Er werden eeuwige vriendschappen gesmeed, dure eden gezworen en hier en daar werd er misschien zelfs een traantje weggepinkt. Gelukkig zijn onderwijsmensen beheerst genoeg om niet op tafel te gaan staan en ‘Mooi, het leven is mooi’ te zingen.

Alle foto's van deze heuglijke dag in ons album.

Nine nine nine

2009-09-09T20:53:00.017+02:00

Dag 999. De 208ste na de 1ste steen. De 1ste zonloze dag in maanden. En de 1ste dag zonder Koen, onze werfleider en 1ste bron. Onze Primus. "Zijn wijsheidstanden moesten eruit", zegt 1 van zijn 2 vervangers. "En dat voelen we goed hoor." Amai. Zoveel empathie! Keischattig.
"Jasper en ik lopen nu veel buiten rond. En dat is fijn. Het is ongelooflijk hoe de gasten zich inzetten voor dit project. De sfeer op de vloer is echt fantastisch." Het klinkt als een promopraatje, maar 1 meent het. En inderdaad. Het vliegt nu vooruit. De agora is al overwelfd en voor het eerst voel je hier binnen in de campus iets 'rondom' zitten. Innerlijke ruimte. Body. Kathedraal. Jeuk. Bouwkoortskriebels. Overal wordt er getimmerd, gezaagd, geschroefd, gemetseld. Er zijn heel veel ploegen tegelijkertijd aan het werk: witte helmen, gele helmen, blauwe en groene, meer dan 60 man en voor het eerst is er kakafonie want de geluiden vliegen niet meer de vrije ruimte in maar weerkaatsten vrolijk tegen het grote plafond. Straks op de avond van deze historische dag waarop de gehele en geheel geremasterde catalogus van de Beatles opnieuw wordt uitgegeven, zullen ze bekaf de achterdeur openduwen en 'It's been a hard day's night, and I've been working like a dog. It's been a hard day's night, I should be sleeping like a log, But when I get home to you I find the things that you do Will make me feel alright' zingen en hun vrouw in de armen vallen. Keischattig. En heel toepasselijk.
"Kijk daar zijn ze kanalen aan het binnenduwen", zegt fotograaf F. "Kanalen?" "Ja, die luchtkanalen." Nu je het zegt. Ze blijven maar buizen en kokers aanvoeren. Het hele gebouw ligt vol buizen, blokken en blikken. Het lijkt wel Tetris. En dat allemaal voor wat Berliner Luft. Pfft. Let's go.
Als we op het punt staan in ons magistrale voertuig te stappen, kijk ik geheel toevallig naar boven en zie 8 grote vogels boven de campus cirkelen. Reigers op zoek naar een vijver? Nee, verdorie, het zijn ooievaars. 8 ooievaars op de 9de dag van de 9de maand in het jaar 9. Echt waar. Dat is pure getallenmystiek. 8 ooievaars, 2 keer de Fab four, boven Turnhout, waar normaal gezien enkel kraaien het luchtruim bezwangeren. Godganse godverdomde zwermen. Dat moet een voorteken zijn. Maar waarvan? En voor wie? F. trekt snel de al opgeborgen camera uit zijn holster en schiet. Maar ze hangen nu al boven het stadskantoor, monsteren de zendmast en zeilen lekker verder kletsend weg. "Misschien heeft het iets met onze vroedvrouwen te maken", lacht F. Misschien voelen die ooievaars dat er hier op deze campus (onder meer) een opleiding vroedkunde komt, bedoelt hij. En dat is een mooie gedachte. Want een vroedvrouw is geen wroetende vrouw. Het is een vroede, een wijze vrouw. Of man. Zo dicht bij de bron van het leven dat zij meer bevroedt dan wij gewone stervelingen. Met van die hele fijne, supergevoelige handen en heel veel piepkleine wijsheidtandjes. Keischattig. Ooievaars appreciëren dat.

15 keischattige nieuwe foto's in ons geboortealbum.

Arendsnest

2009-09-02T22:27:00.021+02:00

"Op die balken komt het arendsnest", zegt werfleider Koen. "Het arendsnest?"
"Ja, de twee verdiepingen boven op de agora. Ze noemen dat het arendsnest. Daar komt onder andere het open leercentrum." "De bibliotheek?"
En wie is dan de arend? De bibliothecaris misschien? Een boekenuil met een dikke bril? Een databankdirecteur? Bizar. Enfin, we hebben weer iets om over na te denken. Een vacature. Arend gezocht (M/V).
Schoon balkske trouwens.
"Dat moet 154 ton dragen", zegt Koen. "Enig idee hoeveel dat is?"
Ja wadde. Zeker wel. 750.000 Big Mac's?
In blok B zijn ze al aan het dak bezig. En maar goed ook want eind mei moet de nieuwe campus klaar zijn. "Is dat haalbaar?" "Absoluut", knikt Koen heftig. "We zitten op schema. We slepen die sneeuwmaand nog wel mee, maar die kloppen we er wel uit."
We klimmen naar boven. Tot op het dak. Zo dicht bij de kraanman zijn we nog nooit geweest. Voor het eerst kunnen we hem zien, zij het onscherp. Hij blijft in een waas van geheimzinnigheid gehuld.
Wie is het die zo hooggezeten, zo diep in 't grondeloze licht... Brr, waar komt dat nu weer vandaan? Niet bepaald fris, dat vers. Maar goed, tot nader order blijft de kraanman de arend. Arendsoog. Hoog en droog.
We kruipen ook nog even onder de grond. Kwestie van afwisseling. Veel kleurtjes. Een brilletje van rood en blauw. Warm. Koud. Zilveren luchtgroepen en gigantische filters die op accordeons met roze trekbalgen lijken. Luchtgroepen spelen dus geen luchtgitaar, maar accordeon. Onder de grond.
"Hoort ge dat", piept de vrouw van de campusconciërge volgend jaar in haar roze peignoir en ze port haar man in de ribben. Ze wonen er nog maar pas. Het is allemaal nog vers.
"Wat?"
"Dat geluid. Het lijkt wel, het lijkt wel... Muziek. Een trekzak. Het komt uit de kelder. Toe sjoeke, ga eens kijken."
De campusconciërge zal zuchten maar gehoorzaam zijn schoenen aanschieten en zijn pet opzetten om op zoek te gaan naar het grondeloze gezucht van roze luchtaccordeons. "Vergeet uw arendsoog niet", zal zijn vrouw hem naroepen. Maar het zal te laat zijn.

Meer magnifieke foto's in ons album.

Lijm

2009-08-26T20:24:00.024+02:00

"Ist nie goe of wa?", vraagt een van de blauwe mannen achterdochtig als F. een foto maakt van de eerste buis die komt piepen op de werf van de nieuwe campus.
"Euh, jawel, héél goe. Da's zeker geen buis. Enfin, dat is wel een buis. Maar ge zijt nie gebuisd..."
"Euh, bon. Niet grappig. Flauw. Sorry."

Werfleider Koen kan ook al niet lachen. De kraan aan de straatkant is kapot. Ze draait niet meer. Een kraan met kramp. Stijve nek. Als dat niet snel opgelost wordt, valt de werf stil. En dan? Een dure grap. Een ramp.
De koorts stijgt. Nu de nevenaannemers, die van het sanitair, zich met de mannen van de ruwbouw gemengd hebben, wordt nog duidelijker hoe complex deze werf is. Zoveel plannen, zoveel mensen, zoveel loten. Probeer dat allemaal maar eens aan elkaar te lijmen.
"Eigenlijk zijn dit vijf gebouwen", zegt Koen. "Vijf gebouwen met hun eigen karakteristieken op één terrein." En hij geeft ons een overzicht. De stand van zaken. In blok A zijn ze begonnen aan de klassen op de eerste verdieping, het auditorium is daar overwelfd. Nog één verdieping en A is klaar. In blok D zijn ze aan de dakplaat bezig en aan de "luchtgroepen" ondergronds. In de agora worden momenteel de laatste twee kolommen gegoten. Nog twee verdiepingen te gaan. Op de sporthal moet nog een stalen gebinte verrijzen. Hier strijken we even langs een mooie akoestische muur die het typische sporthalgefiep uit de lucht moet halen. Met de gevelsteen gaat het ook goed, dank u. Die komt bij nader inzien niet uit Duitsland, maar uit Lanaken Limburg. En dat is nog veel beter natuurlijk.

Inderdaad: een complex gebouwencomplex. Maar toch oogt het mooi en strak. Eén geheel. Geheel naar het beeld van de hogeschool. Hier moeten straks drie departementen gaan samenwerken. Drie van de elf departementen van een hogeschool met vier vestigingsplaatsen en tientallen opleidingen. Hou dat maar eens bij elkaar.
Daarvoor heb je lijm nodig natuurlijk. Veel straffe colle. Maar die wordt inderdaad kwistig gebruikt op de campus. Misschien verklaart dat de cohesie en de stabiliteit. "Ik heb trekproeven met die lijm gezien", stelt Koen ons gerust. "Het staal brak, de verlijming gaf geen krimp."
Wat zit daar toch in? Een bizon? Kraftwerk?

Vanop de tweede verdieping van blok D zien we dat een bleek geworden Piet Huysentruyt van de twintigmeteraffiche in de Lokerenstraat gehaald wordt. Hij wordt genadeloos weggewalst door een stralende familie van 99 euro die dolgelukkig door Sunparks fietst. Het paradijs om de hoek. In een eeuwige zomer. Terug naar school lijkt ver weg op die affiche.

Ontdek meer schitterende foto's in ons album.

Berliner Luft

2009-08-20T00:13:00.008+02:00

Ruim één jaar voor de verhoopte openingsdatum van de nieuwe K.H.Kempen-campus in Turnhout is er een nieuw soort arbeiders op de werf gearriveerd. Het zijn blauwe mannetjes, ze knipperen in dit felle licht wat onwennig met de ogen, monsteren ons achterdochtig alsof we aliens zijn (“Ha, de gasten van ’t schoon leven”) en kruipen snel onder de grond. En gelijk hebben ze want het is volgens F., de bange weerman, de heetste dag van het jaar. Hoera. Tel daar de smog, de global warming en de Mexicaanse griep bij en je wil zo snel mogelijk in de schuilkelder.
“Dat zijn techniekers”, zegt werfleider Koen. “Die van de verluchting en de verwarming.” En inderdaad in de verte zien we de puzzelstukken van verluchtingskokers door de lucht zeilen en in een gat verdwijnen. Het Kuifje in ons ontwaakt: er achteraan.
Na lang zoeken vinden we in blok D een trap naar beneden, eentje met een blauwe traploper nog wel. We belanden in een gigantische ondergrondse doolhof, een school onder de school. Het is koel hier beneden en hier en daar staan er plassen. Splash, splash. In een geheimzinnige kamer achter een stalen deurtje ontdekken we twee blauwe mannetjes die een of ander plan aan het smeden zijn. Ha, het hoofdkwartier. Als ze opgeschrikt en een tikkeltje nijdig hun hoofd draaien en hun nekspieren spannen, maken we ons snel uit de voeten en belanden we pardoes in de zaal waar de verluchtingsbuizen en –blikken worden neergezet. Op een etiketje lees ik “BerlinerLuft”. Echt waar. Weer een Duits kwaliteitsproduct op deze oerdegelijke campus. Prima spul natuurlijk, net als de Kalksandstein. Het is niet duidelijk of het uitgerekend 20 jaar na de val van de Muur West- of Oost-Berlijnse Luft ist, waarschijnlijk eine Mischung, maar dat zal ons Bratwurst wezen. Als het maar niet uit China komt zoals die schroevendraaiers in de graaibakken van de Brico die na één draai kromplooien. Jakkes. Wat is het leven toch bizar. Een paar dagen geleden kochten we op een Portugees strand nog Berlijnse bollen (bolas de Berlim) van een Chinees, vloog de Jamaicaan Usain Bolt op het WK in Berlijn de honderd meter in 9 seconden en 58 honderdsten en nu snuffelen we onder de Turnhoutse bodem gretig aan Berlijnse turbolucht. Dat belooft.
Het duurt lang eer we de blauwe trap terugvinden, maar eenmaal boven zijn we blij de vertrouwde gezichten van onze vriendelijke bovengrondse bouwvakkers weer te zien. We vallen elkaar net niet in de armen. Want daar is helaas geen tijd voor. Ook hierboven gaat het werk onverdroten verder en eerlijk gezegd: de volumes van het gebouw staan er bijna, al is er hier en daar nog wel wat werk aan. Tot besluit van deze leerrijke voormiddag gaan we even naar het gevelmetselwerk van de blokken C en D kijken. Schone steen. Als hij niet uit de Rupelstreek komt, zal hij wel uit Bayern komen. Ganz gewiss.

Meer machtige foto’s vind je hier.
Zie verder ook: http://www.berlinerluft.de/

Wifi? Qwerty!

2009-08-05T15:02:00.013+02:00

Terwijl we zelf nog in een vreemd en ver land verblijven, is fotogrqqf F; inçiddels uit nog verder lqnd teruggekeerd çet een joekel vqn een jetlqg;
De ogenschijnlijke tikfouten hierboven dienen trouwens enkel om te bewijzen dat we dit op een vreemd klavier, in het vreselijke Qwerty bijeensprokkelen, met twee linkerhanden bij wijze van tikken, en dat geen moeite ons te veel is om over de vooruitgang van de nieuwe K.H.Kempen-campus te berichten. Zelfs in een indianentaal.
Gelukkig leven we tegenwoordig in een wonderbaarlijke WIFI-wereld, helaas niet overal in Azerty. Dat zou nog veel comfortabeler zijn. Voor de Portugezen die ons dit klavier geleend hebben, zou het wel even aanpassen zijn natuurlijk. Naturalmente.
Fotograaf F. is dus met een joekel van een jetlag uit een heel ver land teruggekeerd, maar hij heeft toch de moed gevonden om zijn werkschoenen weer aan te trekken en een nieuwe serie formidabele kiekjes te maken op de werf.
Helaas is F. een volbloedfotograaf, dus vertikt hij het om er tekst bij te schrijven al zou het hem met zijn Vlaamse azertyklavier veel makkelijker afgaan, maar via mail bericht hij ons, hier in het verre P., het volgende:
"...de hele ploeg is vanaf maandag terug aan de slag op de werf. Het was ook net werfvergadering... Op die werfvergadering zitten de architecten, de bouwheer (Kristel), de coördinerende aannemer, de veiligheidscoördinator, de mensen van de technieken en de onderaannemers bij elkaar...
Verder de stand van zaken:
- ze zijn begonnen aan de bovenste verdieping van deel B (administratie);
- ze zijn ook gestart met het gevelmetselwerk;
- er zijn torens gezet om de zoldering van het auditorium te gaan leggen;
- de wanden van het gelijkvloers van deel A, met onder meer het atelier, zijn bijna klaar..."
Dqnk u F. voor dit bericht in Azerty

Maar inderdaad, zelfs vanop afstand en door een Qwertybril bekeken, kan een klein kind zien dat er weer keihard gewerkt wordt om de campus tijdig klaar te krijgen. Anderzijds lijkt de foto bij deze post, met al die witte zuilen tegen die strakke blauwe lucht, ook wel een beetje op een postkaart uit een ver en vreemd land. Een beetje Parthenon of zo. Zonnige groetjes vanuit Qwertyland.

A.

Relax, take it easy

2009-07-19T10:35:00.005+02:00

Onze tweede gastblogger die het bouwverlof helpt overbruggen is Kristel Verbeek. Kristel is de projectverantwoordelijke van de K.H.Kempen voor de bouw van de nieuwe Turnhoutse campus. Zij kan nu pas op verlof! En ze werkt nochtans in het onderwijs...

Bouwverlof… het is een begrip dat tot de verbeelding spreekt! Vanaf laten we zeggen januari kijkt men uit naar die 3 lange weken vakantie en begint men al af te tellen. Alsof het een eeuwigheid is. En geef toe, die 3 weken zijn voorbij vooraleer we het goed en wel beseffen! “Die van het onderwijs hebben maar liefst 2 maanden verlof”, die commentaar horen we wel vaker. Zelfs mijn zoontje van 4 heeft ondertussen door dat dat niet voor iedereen opgaat: grote vakantie, dat is volgens hem voor baby’s en kindjes, want de mama’s en de papa’s moeten centjes blijven verdienen. Maar nu het bouwverlof ondertussen een weekje ver is, laten we de commentaren voor wat ze zijn en genieten we van allerlei leuke dingen. Toppunt voor hem was de auto helpen inladen om 2 weken richting Zuid-Frankrijk te trekken. Enorm enthousiast was ie omdat hij weet dat we naar het andere huisje gaan, dat van vorige jaar, met een écht zwembad (geen opblaasbaar ploeterbadje zoals dat van in onze tuin). En waar men met een koebel rinkelt op het moment dat het nagerecht voor the kids is gearriveerd: elke dag een gigantische box met gigantisch veel soorten ijsjes. Het blijft vermoedelijk voor eeuwig is zijn jonge geheugen gegrift!
Ik hoop dat de ganse bouwploeg tijdens deze fijne vakantiedagen ook enthousiast aan het genieten is. Hopelijk zonder te veel te peinzen aan het Turnhoutse bouwgebeuren. Hoewel dat vermoedelijk utopie is. Zou de Walter en z’n metsersploeg immers niet moeten afkicken van het zo elegante getik van hun truwelen? Zou Doeglas al niet een keertje gedroomd hebben van die mooie traphalwanden die hij samen met z’n maten afgeleverd heeft? En den Benny: zouden zijn gedachten bij een fris pintje op een zonnig terras niet naar boven afdwalen, naar hemels hoge kolommen in zichtbeton voor onze agora? Koen is met vrouw en kindjes in Noorwegen misschien een heerlijke vissoep aan het binnenlepelen, een soepje dat hem ongetwijfeld herinnert aan allerlei brouwsels in de immens vroege bouwochtenden. Hopelijk hebben Piet, Tom of Michel geen last van autopech op weg naar hun vakantiebestemming: zouden het CAV of VAV-klepjes zijn die haperen? Van Joerie weet ik het niet goed: relaxen of toch eerder sportieve belevenissen, sowieso raad ik hem aan om altijd het correcte schoeisel aan te trekken. Wat iedereen ook heeft gepland, aan allen een welverdiende rust, want ik wil het op mijn beurt ook nog eens herhalen: er is al ontzettend hard gewerkt! Op naar het vervolg!

Hier zie je Kristel aan het werk in killere tijden.
Foto's van de tijdelijk gestaakte bouwwerken vind je nog altijd hier.

De toren van pizza

2009-07-11T14:55:00.008+02:00

Omdat fotograaf F. op vakantie is, laten we deze week de werfmannen zelf aan het woord. Onze eerste gastblog was ondertekend met "het werfteam" en beschrijft de laatste werkdag voor het bouwverlof. Een bijdrage om van te smullen. Lees en geniet.

Vandaag lijkt het of de radio net iets luider staat dan op andere dagen. Ook de DJ aan de andere kant van de gettoblaster lijkt te voelen dat er wat speciaals in de lucht hangt en draait extra zomerse muziek. Het is de laatste dag voor het bouwverlof!
Enkele ploegen zijn de laatste vrachtwagens welfsels aan het lossen, een andere ploeg stort de laatste “kuubs” beton, de metsers metsen hun laatste snelbouwstenen. Wanneer in de loop van de voormiddag de geplande werken beëindigd zijn, worden de voorbereidingen voor 3 weken verlof aangevat: alles op een veilige en ordelijke manier achterlaten. De werfafsluiting wordt nog een laatste keer volledig nagekeken, alle kostbare zaken worden achter slot en grendel opgeborgen of meegenomen in de busjes.
Iedereen op de werf heeft de afgelopen maanden het beste van zichzelf gegeven. De achterstand op de planning die we ten gevolge van de “ondergesneeuwde” maand januari opgelopen hadden, is dankzij het bloed, zweet en tranen van ongeveer 45 bouwvakkers bijna ingehaald. Vorige week ging de thermometer nog vlot boven de 30°C, deze week viel het regenwater met bakken uit de lucht. De laatste loodjes waren ofte veel te heet ofte veel te nat, maar in ieder geval spreekwoordelijk het zwaarst. Het aanstormende verlof is dan ook driedubbel-en-dik verdiend.
Tijdens dit alles krijgen we nog een telefoontje van RTV. “Of ze mogen langskomen om deze speciale werkdag te filmen?” Uit de commentaren die de filmploeg over zich heen krijgt schijnen de plannen voor de komende uren al volop door. De uitzending vanavond op RTV vanaf 18u30 gaan niet alle bouwvakkers meemaken. “Dan zit ik al in de auto want ik vertrek naar de zon! Jef (en hij niet alleen) roept dat hij “dan nog aan één of andere cafétoog zal hangen.” De filmploeg heeft geen tijd om te wachten tot Wim met een koffer vol pizza’s terugkeert en de andere catering uit de ijskast bovengehaald wordt om in de werfketen de honger en de eerste dorst te stillen. Ze moeten hun item gaan monteren.
Zij moeten gaan monteren en wij..., wij hebben bouwverlof. Tot binnen drie weken.

Turnhout Werchter

2009-07-02T23:37:00.014+02:00

Uit de werfradio spat Killing moon van Echo and the bunnymen. Beklijvende new wave.
Het refrein "It's killing time" klopt. Het IS killing time. Want het is zo heet dat werken waanzin wordt. Terwijl de wegen naar Werchter dichtslibben en terwijl honderdduizenden zonnezoekers het land verlaten op zoek naar nog meer hitte, maar dan all in (met een shot margarita in een plastic cup aan de rand van de pool), moet er aan de nieuwe campus van de hogeschool gewoon gewerkt worden. Time is money. Ook killing time. En ook in de keet waar de airco uit staat, wordt er gepuft.
Werfleider Koen drinkt warme soep want hij heeft keelpijn. "Ik weet het", zegt hij. "Op sommige plekken is het niet te doen." "Oké, we beginnen nu om zes uur en stoppen om halfdrie, er is water en zonnecrème, er zijn extra drinkpauzes en je kan af en toe de schaduw opzoeken, maar er blijft natuurlijk druk op staan."
Het resultaat van al dat gezwoeg is markant: de sporthal heeft bijna wanden, in blok B is men aan de tweede verdieping begonnen en achteraan metselt een vrolijke ploeg zonneaanbidders aan de ateliers.
"Kom eens jong", zegt een wat oudere bouwvakker tegen fotograaf F. "Ha da leest elken donderdag awen blog", en hij knikt naar een jongen die geluidloos molenwiekend protesteert. "Mor ha stot er noeiet oep zegt hem. Kunde ga na nie is?"
De gast in kwestie krijgt er een nog rooiere kop van, sputtert nog wat tegen, maar poseert dan toch met stijl.
"Heet nie?"
"Jawatte!"
"Hoeveel drinkt ge nu op zo'n dag?"
"Bwaah, da valt wel mee. Ha hier zeker nie genoeg." En hij knikt naar het fotomodel. "Ma wa toch wel een fles."
"Een fles? Da's bijlange niet genoeg man. Bij deze temperaturen!"
"Da hoalen we straks op het terras wel in, moa dan zal 't gin woater zen denk ik."

Het beeld dat op netvlies achterblijft is dat van de jonge kerel die op een kleine stelling in de volle zon, in een dikke blauwe overall, met grote handschoenen en achter een beschermmasker stalen balken aan elkaar aan het lassen is. Hij geeft geen krimp. Pas na lange tijd gaat hij even rechtstaan. Hij zet zijn helm af, haalt een hand door zijn haarbos, drinkt een slok uit de petfles naast hem en informeert onaangedaan naar het uur. Zo bekeken zou hij een perfecte popster kunnen zijn, op het podium van een groot festival, druipend van het zweet, maar megacool, onaanraakbaar, maar heel nabij. Een fractie lang.

Meer foto's in dit album.

Ijstijd (zoek de ijsjes)

2009-06-24T23:34:00.007+02:00

"Heel toepasselijk, An", schatert de deejay tegen zijn sidekick. "Hot, hotter, hottest van Zita Swoon." Het is 27 graden, de examenkoorts is gaan liggen, het jonge volk flaneert uitgelaten door de Turnhoutse winkelstraten. De witte werf van de nieuwe campus zindert in de vroege zomerzon.
"Ik heb spijt dat ik vanmorgen zwarte kleren heb aangetrokken", zucht werfleider Koen die net met een soort mijnlamp uit de kelders komt gekropen. Hij schetst de vorderingen. "De vloer van de sporthal ligt er en we zijn de wanden aan het rechtzetten. Boven op die wanden komt later een staalconstructie. De vloer van blok A ligt er ook. We hebben de welfsels op het gelijkvloers van blok D gelegd… Voor het bouwverlof gaan we er nog een flinke lap op geven. Rush hour. Na de vakantie zal de ruwbouw opschieten. Het is een complex gebouw, maar we beginnen nu aan het snellere werk: lokalen, muren."
In de agora tasten vier elegante kolommen in de blote hemel, maar in blok B kun je al rondlopen. Voor het eerst wandelen we door toekomstige lokalen en het is cool. Echt waar. Ola-fris. Of moeten we ijsboerke-fris zeggen? Een naam uit eigen streek. Een briesje waait ongehinderd door ramen en deuren en de kalksandstein isoleert perfect. Het lijkt wel een iglo, met die grote witte blokken. Als we bij het auditorium aankomen, dwalen de gedachten spontaan naar de man die zopas, op zijn fermette in Beersel, tussen zijn kerselaren van de ladder viel. Een monument. Een Kempenzoon met internationale uitstraling. Dat profiel: carte d'or! Bijna perfect. Alles klopt. Alhoewel, enfin, zijn hart niet meer natuurlijk. Afkomstig van Oosthoven, een gehucht van Oud-Turnhout notabene. Nog op Sint-Victor gezeten. Een boerenzoon die het tot Europees commissaris schopte en de magnums van Boeing versloeg. Die 400.000 mensen op de been kreeg om tegen de kerncallipo's te betogen. Pacifist, baanbreker, verruimer, solero ook…. Helaas kaas. Tant pis mon chéri. 'T was een politieker. Verkeerde cornetto. En Karel de Grote dan? Was dat geen politieker misschien? Ja, dat wel, vijftig oorlogen, onthoofdingen a volonté, maar het was wel een heilige hé. En die schrijver, die van Turnhout daar? Wie? Die met zijn baard? Kabouter Plop? Schreef die geen brieven naar de koning? Brrr. Misschien toch maar een paar kerselaren planten in het campuspark. Tussen de haagen dazs. Of twisters. Mmm, ja.

En natuurlijk staan er nieuwe foto's van de werf online.

Reet Petite (Tonton Tapis)

2009-06-17T22:14:00.016+02:00

"Woa li de woapa?"
"Wa?"
"Dwoapas. Witte woa die-e li?"
"De woaterpas wa?"
"Joa, joeng, de woapa"

Hip hop, hoera, we zijn weer op de werf van de nieuwe campus. Het staat allemaal schietloodrecht en waterpas en het gaat rap. De gasten moeten roepen en rappen want radio Nostalgie staat hard. Er waaien flarden voorbij van iets wat later googlegewijs Jackie Wilsons Reet Petite blijkt te zijn. "Oeeeh aaaaah, oeeeeeh wieeee... she's allright, she's got just what it takes ... RrrReet Petite the finest girl you ever wanna meet ..." Het nummer dateert al van 1956, maar het klinkt beestig fris. Poor Jackie Wilson. In 1961 neergeschoten door een vrouwelijke fan (wikipedia), pure kif natuurlijk, dat overleefd, maar dan een hartaanval op het podium tijdens Loneley Teardrops, echt waar, acht jaar in coma gelegen en overleden in 1984. Faut le faire.

Maar goed. Wat heeft dat met de werf te maken? Niks, inderdaad. "Er valt niet veel te vertellen deze week", zegt werfleider Koen. "Vooral de ijzervlechters zijn momenteel aan het werk." De ijzervlechter, oh oh oh oh. Laat dat toevallig onze favoriete bouwvakker zijn. IJzervlechters: mannen van staal en toch zo vlijtig vrouwelijk, ergens diep van binnen. Ze werken met ijzeren matten en ze draaien en vlechten en lassen ze tot ijzeren kooien en staan dan in de 1000 vierkante meter roestkleurig ijzertapijt - Tonton Tapis - van de sporthal te knutselen. Pure magie.

Nu de grondwerken achter de rug zijn en bijna alles gevloerd is, komt de huiselijke kant van de bouwvakkers trouwens naar boven. Want kijk, aan de ingang van de immense werf, voor de loopbrug naar het gelijkvloers, ligt een klein plastic deurmatje om de voeten te vegen. En het wordt gebruikt. Effectief. Weliswaar bij het naar buiten gaan, maar desalniettemin.
Als we wegrijden klatert een vrolijke stem uit de autoradio dat "de gelukkigste werknemer van het land" een vroedvrouw is. Jawel. En laat dat nu een van de beroepen zijn die je straks op de nieuwe campus kunt leren. Dat kan geen toeval meer zijn. De zon schijnt. Kris Peeters heeft een plan en ei zo na een regering. De crisis is voorbij of toch bijna. Elvis is alive and kicking en Jackie Wilson ook. Het geluk lacht ons toe. Oeeeh wie? Ons allemaal natuurlijk.

Meer foto's van ijzer en staal.

Stoelverluchting

2009-06-10T15:19:00.004+02:00

De trekpalen zijn in de grond geschroefd. Uit de zandvlakte waarop straks de sporthal staat, steken nu tachtig kroontjes de kop op. In een raster. De kruinen van rechtop begraven koningen op een verzonken schaakbord.
"Volgende week de bewapening, dan de vloer", zegt werfleider Koen en hij loodst ons naar blok A (ateliers). Daar liggen geulen klaar voor de balken die op de putfunderingen komen. "Binnenkort ligt er ook hier vloer en dan zijn we uit de grond", zegt Koen die graag in raadsels spreekt. "Of van de grond af." Vermoedelijk bedoelt hij dat de grondfase dan definitief achter ons ligt. Of onder ons.
De nieuwe campus klimt hier en daar trouwens al naar hogere sferen. Koen wijst op een rijzige bekisting die reikhalzend klaar staat om een mooie stevige kolom te worden, een zuil in de nieuwe “agora” , het binnenplein waarop alle mensen op de campus elkaar dagelijks zullen kruisen en ontmoeten.
Koen beschrijft snel de ruimte die op komst is, hij schets en wijst. We gaan even van de grond, beginnen te zweven en zien ingangen, lange glazen wanden, een buitenruimte binnen in het hart van het gebouw. Voor lucht en licht. We horen bijna het geroezemoes aan de receptie, de ping van de lift, de bedrijvige maar serene drukte van een schooldag als een ander in een school als geen ander. Het is er nog niet, maar het hangt al in de lucht. Als je goed kijkt en luistert weet je: dit is het wat men bouwt, lucht en licht. Ruimte om te leren en te leven. Om te groeien.

We nemen ook een kijkje in het 'grote' auditorium. In de luisterzaal. Daar leggen ze momenteel, in een halfrond, de welfsels van de trappen klaar.
"Die welfsels worden nog volgestort", zegt Koen.
Maar tussen de treden blijft er een opening. Die is nodig voor de verluchting van dit raamloze amfitheater.
"Klopt. De verluchting komt van onderuit", lacht hij. "Eigenlijk heeft elke stoel individuele verluchting."
Stoelverluchting? Ik zie het al staan. "In het auditorium van de nieuwe campus heeft elke student zijn eigen stoelverluchting." Lekker warm of lekker fris. Al naargelang het seizoen. Hier, in de luisterzaal, fluisterzaal van dit luchtkasteel (vooralsnog), zal iedereen graag blijven zitten.

Klik hier voor meer luchtige foto's.
Neem ook eens een kijkje in de nieuwe Agora van de hogeschool.

Trekpaal

2009-06-03T23:20:00.006+02:00

Ze zijn de sporthal aan het uitgraven. Graafmachines en tractoren. Een raar gezicht die tractoren op de werf. Ik heb een tractor altijd geassocieerd met boeren, niet met bouwen. Met vettige akkers, modderige karrensporen en mest. En ook wel met de eigenwijze grijns van die gastjes van dertien of veertien die, geheel onverantwoord, met die dingen mogen rijden. Van die boerenzoontjes in groene of blauwe overalletjes, onverzekerd en zonder rijbewijs, maar met een air van hier tot in Tokio. Outlaws, untouchables. Op hun eigen land, in hun eigen modder. Dedju.
In mijn wereld waren tractoren de meedogenloze opvolgers van het trekpaard. Gezwoeg, gejakker en geblaas. Gigantische rubberen dijen en een soort hersenloze onverzettelijkheid.
Maar deze exemplaren zijn anders. Van een andere tijd. Ze hebben van die lekkere glimmende body-buildersrondingen en een fijne, gedistingeerde neus. En onder hun motorkap zit een stel propere hersenen. Niet enkel brute paardenkracht, maar de quasi gewichtsloze berekening van superieure elektronica.
Maar genoeg over de factor tractor. Vandaag krijgen we van werfleider Koen een lesje in fundamentele wijsbegeerte. Hij legt uit dat de nieuwe campus op drie soorten van funderingen zal rusten. De relatief lichte sporthal heeft geen kelderfundering zoals het hoofdgebouw dat zwaar genoeg is om alles op zijn plaats te houden en niet te verzakken. Nee, de sporthal wordt als het ware in de grond geschroefd met 80 ‘trekpalen’ van zeven meter lang. Die moeten ervoor zorgen dat de sporthal niet wegdrijft. De bodem van de sporthal ligt immers dieper dan het grondwater dat nu constant weggezogen wordt door twee pompen. Als de sporthal niet was vastgeschroefd, dan zou het grondwater ze gewoon omhoogduwen en zou de sporthal met LO-studenten en al beginnen rond te drijven als de ark van Noach. Net zoals een crèmedoos in de badkuip, zegt Koen. Dat van die doos begrijp ik niet meteen en zeker niet wat die crème ermee te maken heeft, maar vaag herinner ik mij iets van Archimedes en Eureka. Achteraan op de werf (blok A) wordt een derde manier van funderen toegepast. De putfundering. Of zoiets. Daar heien ze gaten in de grond en storten die vol beton. Op deze poten rust straks het gebouw.
Enfin, trekpalen. Het doet me denken aan trekpaard en trekstaal, aan de trekstoot bij het stoppenbiljart en aan de trekker van de flipperkast. En zo verzeilt de vrije gedachte alweer geheel spontaan naar de wereld van het zomerse amusement. Op de tractor - met de verdachte nummerplaat DDR 447 - zie ik plots de reclame voor “Zevendonk kermis” van 10 tot 14 juli. Bouwverlof. Kermis op het platteland. De trekkastjes, de schietkraam, de botsauto’s, de rups. De boerenzonen van dertien met geld in hun pockets en gel in hun haar.

Meer getrokken foto's vind je hier.

Net gemist

2009-06-02T23:26:00.009+02:00

De aflevering van stads-TV over het hoger onderwijs in Turnhout gemist? Je vindt het filmpje op de website van de stad. Zes minuten pure klasse en authenticiteit. Ondanks het miezerige weer op de draaidag en tal van gruwelijke tegenslagen. Nee, tegen "Mijn hogeschool" kan "Mijn restaurant" niks beginnen. Je hoeft bovendien geen gepeperde sms'jes te sturen om goedmoedig boerende multinationals slapend rijk te maken en je hoeft geen vier uur in ondraaglijke verveling op een ontknoping te wachten die iedereen al maanden kent. Allemaal winst!

Hemelvaart

2009-05-20T12:33:00.021+02:00

Iedereen op de werf rept zich naar de uitgang. Nog snel een wasje en een plasje en dan het busje in, gas geven.
De klokken luiden. Morgen is het hemelvaart. Morgen stijgt hij op. En dat wil niemand missen. Vier dagen verlof!
Het zomert al verdorie en er hangt opwinding in de lucht: jeukpoeder! Voetbalkriebels, barbecuekruiden, flirterige luchtballonnen, opwaaiende zomerjurken.
Van zodra de jonge bouwvakkers hun helm hebben afgezet, veranderen ze in hongerige wolven, in topatleten. Ik zie er eentje die binnen de twee minuten in een volledige Quick Step-outfit op een koersfiets zit en spoorslags de benen neemt. Als een musketier. Op weg naar zijn bloedmooi lief ongetwijfeld.

Maar wat is er eigenlijk gebeurd in deze allerkortste werkweek?
"We zijn nu met de aanvullingen bezig", zegt werfleider Koen.
Oké. Fijn. De aanvullingen dus. Waar heeft hij het over? De silicoontjes? De schilderijtjes aan de muur? De voetnootjes?
"Hier wordt de sporthal uitgegraven en die tractoren verplaatsen de grond om ginder de kuil waarin we aan de bouw begonnen zijn, weer aan te vullen. De aarde wordt tegen de muren van de kelder 'aangedamd'."
Oké. Nu begrijpen we elkaar. De kelderverdieping wordt dus ingestopt. Aangestampt. 'Angedampft'.
"We moeten opnieuw relingen zetten, want nu kunt ge niet meer in de kuil vallen, maar wel in de kelder", grapt Koen. Brrr, een valkuilgrap op hemelvaart.
De muren van Kalksandstein blijven groeien en lijken op suikerklontjes die met glazuur aan elkaar zijn geplakt. Een soort snoeptaart. Moet dit caloriekasteel een hogeschool worden? Bizar.
F., de fotograaf, knijpt zijn ogen tot spleetjes en kijkt twijfelend, vorsend naar de lucht. Slechts één shot verwijderd van de eeuwige roem.
Morgen, F. Morgen is het hemelvaart.

Bekijk meer foto's van de nieuwe campus.

Werfradio (stappie klappie)

2009-05-13T22:30:00.011+02:00

Wie hier op de werf een walkie talkie in zijn holster draagt, heeft iets te zeggen. Sommigen van die cowboys dragen een hamer aan hun riem, anderen een meter, maar die met een walkie talkie, dat zijn straffere gasten. Zij commanderen. Zij communiceren. Via de radio. De werfradio. Allo, allo, allo, this is Radio Blairon Special.
Hoe zouden puristen ‘walkie talkie’ vertalen? ‘Loopje praatje’? Of ‘stappie klappie’? In het Afrikaans dan.
De radio legt onzichtbare draden tussen alle groepjes die hier aan het werk zijn. Levenslijnen. De zwarte stappie klappies die voortdurend van heup naar mond vliegen, en weer terug, zijn van levensbelang. Dat kunnen we met eigen ogen vaststellen als we getuige zijn van het aanmeren van welfsels P170 en P171.
De chef op de grond, die met de diamantschijf en de zilveren hamer, dirigeert met korte commando’s de kraanman. Wij zien de kraanman niet of amper, maar hij, daarboven, hooggezeten in zijn gezellige wigwam, met zijn thermoskan, ziet elk pluisje op de grond. Arendsoog. Olijk zwiert hij P170 of 171, dat wil ik kwijt, van de vrachtwagen naar de plek waar hij voorgoed zal neerliggen. P170 (of 171) lijkt op een gigantische Leo die nu vervaarlijk boven de hoofden van de bekisters hangt en nog niet weet dat er straks honderden studenten over hem zullen lopen. Enkele laconieke instructies later - een beetje zus en een beetje zo - en een klein duwtje hier en daar van de man op de grond, rust 170 of 171, onfeilbaar precies, op zijn definitieve plaats, verliest hij zijn naam, wordt hij vloer.
“Vergis je niet, die kraanmannen zijn essentieel voor een bouwwerf als de deze”, zegt werfleider Koen. “Ze hebben daarboven echt geen tijd om met hun duimen te draaien.”
Zeker niet nu de werf bemand wordt door wel veertig van die cowboys en indianen, metsers en bekisters, chefs en ploegbazen, die allemaal bediend willen worden.
“We zijn de boel wat aan het forceren”, zegt Koen. “Om de verloren vorstdagen in te halen. Daarom werken we in de kelder eerst de dragende muren af, zodat we op het gelijkvloers gewoon verder kunnen bouwen. De niet-dragende muren worden achteraf gemetseld.”
En inderdaad: de school rijst nu snel op uit de grote kuil en de loopbruggen die je moet nemen om naar het gelijkvloers over te steken, versterken het gevoel dat dit grote half verzonken volume meer op een schip lijkt dan op een gebouw. En radio Blairon meer op een piratenzender dan op brave familieradio, type Radio Nostalgie. Alla, allo, this is Radio free Somalia. Can you hear me?

Volg de bouw van de nieuwe campus op de voet.

Werftelevisie

2009-05-05T11:19:00.013+02:00

De opnames voor de film "Turnhout studentenstad" zijn net niet in het water gevallen. De cameraploeg van RTV is besteld en betaald, dus wordt er gedraaid. Weer of geen weer. Ze komen geen tweede keer.
Twee vriendelijke begeleiders van de stad (Sofie en Jan), een lieftallige journaliste (Sarah) en een cameravrouw die anoniem wenst te blijven, volgen de hele dag studenten van de K.H.Kempen op hun diverse les- en stageoorden. Ook Mirjam van Artesis is van de partij. Zij is van Rotterdam, volgt hier iets wat in Nederland niet bestaat en vindt Turnhout bijzonder kleintjes - maar één winkelstraat - maar of ze nog ooit teruggaat weet ze niet. "Ik heb hier de liefde gevonden", zegt ze. "Hij is van Vosselaar." Zo zie je maar. Kleine stad, grote liefde.

Helaas. Deze schitterende vijfde mei is een mottige rotdag en Turnhout is een druilerige stad vandaag. Verre van bruisend. De terrassen op de Grote Markt verwelken en de mensen hullen zich in plastic voorwendsels om niet in beeld te hoeven komen. De patron van studentenkroeg De Zwarte Ruiter zit zonder filterkoffie (hij voert een antikoffiebeleid) en zonder studenten want die zijn allemaal op stage. Dus verhuist de hele crew naar de Revue waar wel wat schoon volk rond de toog is gekropen. De schone Britt, praeses van Vetur (nooit te verwarren met Taboe, Sepulcrum of Bovis Grafica) vertelt over het studentenleven en eindigt met een pleidooi voor een fuifzaal zonder vervelend burengerucht. Om sereen te kunnen fuiven. Moet kunnen. Is het niet meneer de burgemeester die ook opkomt voor de Europese verkiezingen? Zeker in een studentenstad. Ja, toch?
De opnames eindigen hier op de werf waar werfleider Koen moppert dat hij wel zou hebben opgeruimd als hij tijdig geweten had dat de TV zou komen. Gelukkig is Luc D., de woordvoerder van de hogeschool, wel opgeruimd. Hij antwoordt welbespraakt op de vragen van RTV-Sarah en werpt een zonnige blik op de toekomst van het hoger onderwijs in het druilerige stadje T.
Wie de capriolen van Kirsy, Britt, Klaas, An, Joren, Mirjam en co. wil zien, stemt op 25 mei zijn voelsprieten af op RTV voor een portie stads-TV. Best te bekijken in zwart-wit. Of in het grijs.

Meer foto's in ons werfalbum.

Zichtbeton

2009-04-27T20:44:00.000+02:00

De campus komt bovengronds. Een paar gasten zijn al op het gelijkvloers bezig. Uit een gele vrachtwagen met knipperende lichten worden witte legoblokken voor binnenwanden geleverd. En dat allemaal onder het monsterend oog van een vrolijke Piet Huysentruyt die aan de overkant van de Lokerenstraat op een zijgevel hangt. Iets van het Laatste Nieuws.
"Die blokken? Dat is kalkzandsteen", zegt werfleider Koen. "Heel erg geschikt voor repetitieve architectuur: hotelkamers, leslokalen..." Het is een soort driedimensionale puzzel. Hoe meer standaardwanden, hoe voordeliger. De blokken worden aan elkaar gelijmd en de wanden kunnen daarna gewoon worden bezet.
Maar niet alles op de nieuwe campus zal worden geplamuurd en geverfd. Soms blijft het "zichtbeton". Zo noemt Koen het. Zichtbeton krijg je als je op het blote beton kijkt. Betonzicht dus. Een peepshow van beton. Heel populair bij Braziliaanse architecten.
We laten de werfkeet achter ons en dalen weer af in de kijkdoos van de nieuwe campus. Met onze stoute schoenen aan.
"De Gazet van Antwerpen?", vraagt een wat oudere metser. En hij vertrouwt ons welgemutst een paar stevige beroepsgeheimen toe. Pfft. Hij gaat binnenkort toch op pensioen, zegt hij. Wat kan het hem.
Vrolijk en weer wat wijzer trekken we verder in de richting van Piet Huysentruyt. Daar liggen de blokken! "Kalksandstein" staat erop. Aha, Duits dus. Degelijk spul. Zupaa stark. Er staat een piepklein blauw kraantje bij met een lange nek. "Een kleine giraf", volgens Koen. Een huis-, tuin- en keukenkraantje. Enfin, iemand met een beetje tuin of een uit de kluiten gewassen garage zou zich zo'n kraantje kunnen aanschaffen. Je kunt er 300 kilo mee verplaatsen. Kleine autootjes of boomstammetjes of een klein zwembadje met een flink kind erin.
En wat hebben we geleerd vandaag? Wel Piet. Ten eerste de puzzel. Ten tweede de Kalksandstein, vervolgens de Leim en ten slotte al dan niet plamuren. Of toch maar Sichtbetonggg? En dat metselen een zwaar beroep is. En dat we blij mogen zijn dat we in het onderwijs staan natuurlijk.

Zie ook: Kalksandstein.de
Meer foto's vind je hier.

Elf ton

2009-04-21T10:15:00.001+02:00

Fotograaf F. heeft de voorbije weken buitenlandse architectuur gefotografeerd. "1.500 foto's", zegt hij. Sterk werk. Maar nu staat hij terug op eigen bodem, op de werf van de nieuwe campus in Turnhout. In oogverblindend lentelicht. Zoveel beton. Het doet pijn aan de ogen. Of zijn het al die pollen en pluizen die hier rondvliegen? Het is in elk geval druk op de vloer. Druk, druk, druk.
"Voor de paasvakantie is er anderhalve dag gestaakt", zegt werfleider Koen. "Maar daarna is het goed opgeschoten."
Inderdaad. We zien kelders en gewelven, hele galerijen ondergronds. Deurgat na deurgat. "Hier de kleedkamers van de sporthal en douches, daar magazijnen en technische lokalen en ginder worden de eerste trappen van het grote auditorium gemetseld, zie je?"
Nog even en het gebouw komt bovengronds. Dan krijgt de K.H.Kempen een nieuw gezicht in Turnhout en dan verandert ook de stad weer een beetje, krijgt het reilen en zeilen hier een nieuwe, jeudige impuls.
Koen toont ons een lange, centrale balk (zie foto). "Elf ton", zegt hij. Elf ton waarover straks twaalfhonderd naarstige studenten lopen. Of nog meer. Draagkracht, vertrouwen in de toekomst en een tikje verbeelding. Het zal allemaal wel goed uitgerekend zijn. Deskundig, betrouwbaar en rationeel. Het komt allemaal goed. Het gaat hier tenslotte om professioneel hoger onderwijs. Wie de veerkracht daarvan met eigen ogen wil zien, moet zondag maar even binnenspringen. Dan zet de K.H.Kempen, op al haar locaties, in Geel, Lier, Vorselaar en Turnhout, de deuren open. Op de drie huidige locaties van de hogeschool in Turnhout wordt uiteraard ook de nieuwe campus gepresenteerd.

Hier vind je meer foto's van de bouwwerken.

Betonstort

2009-03-30T11:01:00.000+02:00

Vandaag bekijken we de werf voor het eerst van binnenuit. Gehelmd en geschoeid als echte bouwvakkers, maar gekleed als salonjonkers, staan we, onwennig en aan ons lot overgelaten, rond te draaien in een drukte van belang. Gelukkig zijn we onzichtbaar. Niemand heeft oog voor die twee vreemde snuiters. Zelfs de camera wordt niet opgemerkt. Langs alle kanten worden we gepasseerd door werkmannen die kris kras door elkaar lopen. Ze zijn gewapend met hamers, balken en allerlei vreemdsoortige instrumenten en gaan elk hun eigen weg, ogenschijnlijk zonder enig verband. En toch lijken ze allen exact te weten waarmee ze bezig zijn.
Om ons een houding te geven concentreren we ons met geveinsde kennersblik op de betonstort die al van vier uur 's ochtends aan de gang is. Gelukkig komt Koen, de werfleider, ons verlossen en geeft hij ons, puur door het feit dat hij ons heeft zien staan, een reden van bestaan.
"Dit is een relatief kleine betonstort", zegt hij. "450 kubieke meter beton. Dat is ongeveer de dagproductie van Kerkstoel. Om de tien minuten wordt er zo'n oplegger geledigd. Die mannen die je daar bezig ziet, hebben fysiek een heel zware job."
En inderdaad: het ziet er slopend uit. Vijf man en een betonspuit. De man met de afstandsbediening en die met de lasergestuurde waterpas komen er het best vanaf. Minder te benijden zijn de slurfman, de harkman en de truweelman. Vooral de harkman is een kolos met armspieren als stalen kabels. Ondanks het harde labeur is hij opmerkelijk goed gehumeurd. Als je dat in de fitness doet, val je gegarandeerd na tien minuten morsdood naast je toestel neer. Maar deze betonheld lijkt het niet te deren. Het is kil, maar de zon begint te branden en al snel speelt hij zijn jasje uit. Alleen respect is hier op zijn plaats. We verlaten de werf door een woud van stalen paperclips, begeleid door een flard heavy metal uit een grote gele werfblaster.

Klik hier voor een foto van de paperclips en alle andere foto's van de nieuwe campus.

Windstilte

2009-03-26T10:22:00.000+01:00

Het is stil op de werf vandaag. Windstil. Het waait hard en het regent af en toe nogal venijnig. Windvlagen en regenrukken hebben iedereen verjaagd. Kraan en co genieten, hoog met hun neus in de frisse maartse lucht en lichtjes schommelend, van een vrije dag. De vlaggen van het feitelijk consortium Vanhout-Van Roey wapperen strak en broederlijk parallel en tekenen zich scherp af tegen de zwarte lucht.
In de keet, het voorlopige zenuwcentrum van de nieuwe campus, is werfleider Koen, bouwkundig ingenieur, trouw op post. De kapitein blijft op het schip. "Kleine vertraging", zegt hij. "De regen zou de mortel uit de voegen spoelen en met die wind is het nog gevaarlijk werken ook." Onze indruk dat het goed vooruitgaat is niet helemaal terecht. "We hebben een kleine achterstand op het schema", zeg Koen. "Maar dat halen we wel in. We hebben ook wat pech gehad. Onvoorziene omstandigheden. Zo zijn we tijdens het graven op die kelder gestoten en ook op een kleine mazoutvervuiling. Daardoor moest die berg zand daar, die we trouwens al een paar keer hebben moeten verplaatsen, grondig onderzocht worden. Gelukkig lijkt het nogal mee te vallen."
En? Zijn er tijdens het graven onder de oude kazerne geen andere lijken uit de kast gevallen? "Lijken, niet", lacht Koen geheimzinnig. "Maar het zou wel kunnen dat we iemand wakker gemaakt hebben natuurlijk..."
Brrr, we dringen niet verder aan, zetten onze kragen hoger op en verlaten, tegen de wind in, de werf.
Onder onze oksel knellen we onze doos gloednieuwe schoenen. Maandagochtend is er een grote, spectaculaire betonstort. We zullen op post zijn. Geschoeid en gehelmd.

Klik hier voor meer foto's van de nieuwe campus.

Blauwe olifant

2009-03-19T12:54:00.000+01:00

Er staan al muren. Kelders en kamers. En zuilen. "De ruïnes van een Egyptische tempel", zegt F., de fotograaf. F. heeft veel gereisd en hij houdt wel van een goeie metafoor. Maar ruïnes? Komaan F., dat schiet hier als haringen uit de grond. (-: Hoe kan dat toch?

Wel, om te beginnen is alles geweldig groot. En om te eindigen ook. Kraan is groot. De vrachtwagens zijn groot, de betonmolens zijn groot en de bouwvakkers zijn ook tamelijk groot. En ze zijn met velen vandaag.
Kijk eens daar. Niet moeilijk dat het zo snel gaat. Zo kan ik het ook. Die muren bestaan gewoon uit twee dunne plakken beton, bijeengehouden door wat ijzerdraad. Een soort gigantische centwafers. Kant-en-klaar geleverd en zo op de funderingen geprikt. Licht en Quick. Vervolgens worden ze volgespoten met betoncrème. Dan blijven ze ook staan.

Dat gaat zo. Kraan zwiert een grote blauwe olifantenkop over het terrein. Ginder lepelen ze hem vol beton en hier staan vier mannen klaar om de wafelmuurtjes op te vullen. Vier man en een olifantenkop. De eerste trekt aan een touwtje om de specie te lossen, de tweede hanteert de lange blauwe slurf als een soort slagroomspuit, de derde werkt het netjes af met een truweel en de vierde meet om te weten of het wel netjes staat. Slimmigheid, behendigheid en teamwork. Het lijkt wel hoger onderwijs.

Volgende keer begeven we ons gewapend met helm en gloednieuwe veiligheidsschoenen achter de draad. Als ze ons binnenlaten.

Klik hier voor meer foto's.

Gevloerd

2009-03-11T09:25:00.001+01:00

Kraan heeft een partner. Ze is bijna even rijzig en wordt aan de grond gehouden door 6900 kilo beton. Dat staat er tenminste op geschreven.
Kraan zwiert zich naar zijn nieuwe partner. Als in een wals. Bijna kussen ze elkaar hoog in de lucht. Luchtkussen.
Op een groot gedeelte van het terrein ligt er al een echte, mooi gladgestreken betonnen vloer. Een dansvloer voor twee zwierige kranen.
Het beton past als gegoten. Het grondvlak van de campus tekent zich steeds duidelijker af.
En daar staan ze weer: de kijkmannen. Achter de draad. Ze observeren de werkzaamheden en het werkvolk met kennersblik. Ze hebben alle tijd van de wereld en brommen commentaar. Met de handen op de rug of diep in hun jaszakken. Verstokte werftoeristen. Liefhebbers. Uit verveling. Of uit principe.

Meer foto's vind je hier.

Fundamenteel

2009-03-03T10:38:00.000+01:00

Wat heet vooruitgang? Het lijkt hier in elk geval op te schieten. De fundamenten van de nieuwe campus liggen er. Of toch ongeveer. De grondlijnen van toekomstige gebouwen worden zichtbaar. Nieuwe afdrukken in het zand van de verdwenen kazerne.
Bouwvakkers knielen in bedden van ijzerdraad. Fotograaf F. legt zijn indrukken vast. "Een raar gezicht", zegt hij. "Het lijken wel boeren die tussen stalen preistengels laveren."
De Kempen zijn hier nooit ver weg. Vaag heimwee naar akkers, heidegrond en dennenbos. Maar de wereld is veranderd en verandert terwijl we toekijken.
Het zal een hypermoderne campus worden, heel erg draadloos, open en divers. Zo groeit het in de plannen.

We brengen een bezoekje aan de werfkeet en overleggen even met de werfleider, Koen. En met Kristel, werfcoördinator van de hogeschool. Ludo, een docent van de bachelor in de bouw (in Geel), brengt net een werkbezoek aan de potentiële stageplaats. Hij is de trotse drager van een helm met K.H.Kempen-logo en de bezitter van glimmende veiligheidsschoenen. Als we de werf op willen, moeten we dat ook hebben, zegt Koen. Safety first. Helmen zat, maar schoenen moeten worden besteld. Foto's van binnenuit zijn dus voor een volgende keer. Meer fundamenteels vind je hier.

Kraanman

2009-02-19T10:27:00.000+01:00

Net voor de eerste steen werd gelegd arriveerde ook de Kraan. Een gigantisch exemplaar. Van Kraanman kun je vanop de grond niet meer opvangen dan een glimp. Of een vermoeden. Is dat nu een hogere intelligentie?
Kraan, een flamingo van meccano, bestrijkt met zijn pirouettes het hele terrein, pikt hier iets op en legt het daar weer neer, honderd meter verder of meer.
Kraanman heeft voor zijn kunstjes de hulp van een handlanger op de grond, een rustige jongen die hem met stille wenken bedient. Is dat de Kraanknecht?
Op het bouwterrein zijn inmiddels ijzervlechters en bekisters druk in de weer. Het is ons volslagen onduidelijk wat ze doen. Bekijk het maar: hier.

De eerste steen is gelegd

2009-02-16T13:41:00.000+01:00

Op vrijdag de dertiende februari 2009 legde Vlaams minister-president Kris Peeters symbolisch de eerste steen van campus Turnhout. Maurice Vaes, algemeen directeur van de Katholieke Hogeschool Kempen, en de minister benadrukten in hun speeches de belangrijke rol van een dynamisch hoger onderwijs in de noodzakelijke vernieuwing van de economie, in de emancipatie van kansengroepen en in de verdere ontwikkeling van de Turnhoutse stadsregio.

Op deze vrijdag de dertiende werd de minister-president opgehouden door staatszaken van gewichtige makelij. Daardoor arriveerde hij bijna een uur te laat op de werf van de nieuwe campus waar hij het logo van de hogeschool in een aldaar klaarstaand muurtje diende te metselen.In de motregen, onder een reusachtige kraan, een paraplu en een gele helm en met een verguld truweel. Een mens zou voor minder te laat komen.
Inmiddels zaten de uitmuntend musicerende leerlingen van het Heilig-Grafinstituut bijna door hun repertoire, maar ze beëindigden hun programmavullend concert gevat en puntig. Een prikkelende, amoureuze versie van de Bolero zette de aula - gevuld met notoire persoonlijkheden, hogeschoolbestuurders, burgemeester en schepenen - net op tijd in vuur en vlam. Meteen na dat orgelpunt viel de minister immers als een prijsduif uit de lucht. Van een perfecte timing gesproken.
De algemeen directeur en de minister blikten in hun toespraken vooruit naar een stralende toekomst voor hogeschool, stad en land, ondanks de motregen buiten en de sombere tijden in het algemeen en toen kreeg de minister de eerste steen met het logo van de hogeschool in zijn handen geduwd. Want ondertussen was het donker en van dat gemetsel kwam toch niks meer in huis.
"Ja, en wat verwacht u nu eigenlijk van mij?", vroeg de minister zich af want het was een zware plavei en hij had niet meteen een plan bij de hand.
"Legt u hem daar maar gewoon op tafel, meneer de minister", zei de ceremoniemeester van de plechtigheid slim. De minister-president vond dat geïmproviseerde protocol best wel grappig en hij poseerde gewillig en ontspannen voor het oog van onze camera.
Zo werd het toch nog een leuke avond. Bijna Valentijn.

Voor meer foto's van deze historische avond voor de K.H.Kempen in Turnhout: klik hier.

Een nieuwe campus voor Turnhout

2009-01-28T16:14:00.000+01:00

De Katholieke Hogeschool Kempen bouwt een droom van een hogeschool in Turnhout.
Vanaf 2010-2011 is de gloednieuwe campus op de Blaironsite - achter het stadskantoor - klaar voor het leren, werken én leven van 1.200 studenten. Al wie zich nu inschrijft voor een opleiding op een van de drie departementen in Turnhout, behaalt straks een waardevol diploma op een hypermoderne campus: 13.000 m2 auditoria, skills labs, ateliers, studielandschappen, biblounge, sporthal, cafetaria, foyer... en heel de stad daarrond. De bedoeling van deze blog is om onze medewerkers, onze huidige en toekomstige studenten, onze buren in Turnhout en iedereen die begaan is met het onderwijs in deze regio regelmatig op de hoogte te houden van de vorderingen van de bouw, en van alle initiatieven en evenementen die verband houden met Turnhout studentenstad.

Een eerste impressie van de in januari 2009 gestarte bouwwerken vind je in dit album.